ΟΝΕΙΡΟ ΗΤΑΝΕ...

ΟΝΕΙΡΟ ΗΤΑΝΕ...

Ο ουρανός ανάβει τα φώτα

τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα

Ξημέρωσε πάλι

Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω

για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο

Ξημέρωσε πάλι

Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο

μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο

Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο

κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο

Το λυγμό της να λέει όνειρο ήτανε,

όνειρο ήτανε
Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει

και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει

Θα 'μαι κοντά σου

Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου

εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου

Με τα φτερά σου

Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις

ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις

Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου...

Είναι ένα αγαπημένο τραγούδι με μουσική και στίχους του Αλκίνοου Ιωαννίδη...

Ένα τραγούδι που εκφράζει αληθινά βιώματα και πιο συγκεκριμένα ένα όνειρο που στιγμάτισε μια ζωή δυστυχισμένη, ανιαρή και ανούσια με τραγική κατάληξη το θάνατο.

Η πρώτη επαφή με το τραγούδι δημιουργεί βαθιά συναισθήματα και ερμηνεύεται από τον καθένα με διαφορετικό τρόπο καθώς το συνδυάζει με το παρελθόν και τις εμπειρίες του.

Η γνώση της ερμηνείας των στίχων του τραγουδιού παραπέμπει σε άλλη διάσταση εκείνους που το ακούν και γνωρίζουν την πηγή δημιουργίας του..

Κυκλοφορούν αρκετές παρεμφερή ερμηνείες ,εγώ απλά θα αναφερθώ σ' αυτήν που μου είπε ένας φίλος- φανατικός των τραγουδιών του Αλκίνοου.

Σύμφωνα με αυτή λοιπόν, ζούσε κάποτε ένας νέος άνθρωπος, μόνος, χωρίς κοινωνική ζωή, χωρίς φίλους και παρέες, χωμένος μέσα στα βιβλία. Ποτέ δε είχε νιώσει τον έρωτα κι η ζωή του ήταν μονότονη και δυστυχισμένη, ώσπου ένα βράδυ εμφανίστηκε στο όνειρό του μια όμορφη κοπέλα. Γνωρίστηκαν, και άρχισαν να βγαίνουν. Περνούσαν καλά μαζί και εκείνος άρχισε να την ερωτεύεται. Από εκείνο το βράδυ και για αρκετό καιρό αργότερα η κοπέλα τον επισκεπτόταν κάθε βράδυ στο όνειρό του μέχρι που μια νύχτα εμφανίστηκε κλαμμένη, του είπε με ληγμούς: "Όνειρο ήτανε" και εξαφανίστηκε. Το επόμενο βράδυ εκείνος ανυπόμονος κοιμήθηκε περιμένοντας και πάλι να εμφανιστεί στο όνειρό του η κοπέλα, όμως δεν ξαναεμφανίστηκε ποτέ. Απογοητευμένος και νιώθοντας ότι έχασε τα πάντα, ακόμα και το νόημα της ζωής του, έγραψε ένα γράμμα που αναφερόταν στο όνειρο και αυτοκτόνησε. Στο γράμμα που βρέθηκε ανέφερε ότι ζούσε για να κοιμάται και δεν ήθελε να τελειώσει η νύχτα και να ξημερώσει. Χάνοντας την κοπέλα, έχασε και το νόημα της ζωής του κι αυτό έχει σαν κατάληξη την αυτοκτονία του.

Λέγεται ότι, πρίν από τη δημιουργία του τραγουδιού, αυτό το γράμμα διαβάστηκε σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, το άκουσε ο Αλκίνοος και απευθυνόμενος στην εκπομπή, έγραψε και μελοποίησε το σχετικό τραγούδι..

Τέλος, μια γενική διαπίστωση είναι ότι για όλα τα τραγούδια υπάρχει μια ανάλογη ερμηνεία και ένα βαθύτερο νόημα, όσο ασυνάρτητα κι αν ακούγονται...

Ό,τι να ΄ναι.......

Είναι μια ώρα δύσκολη...

Το μυαλό μου έχει υπερκορεστεί από μικροοικονομικές γνώσεις και ψάχνει διέξοδο..

Στο messenger δε μου μιλάει κανένας.. :(
(Διαβάζουν λένε..!!)


Κι εγώ περιφέρομαι μόνη μου στα site με μόνη συντροφιά μου τα τραγούδια...
(omg!! τι ποιητικό...! ;P)
"Mοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα.."
παίζει όλως τυχαίως το ράδιο...

E, είπα λοιπόν, δηλαδή μου είπαν για να με ξεφορτωθούν, να μπω να γράψω καμιά ασυναρτησία να περάσει η ώρα...
Δύσκολη εγώ, μπήκα!
Μόνο που δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι συγκεκριμένο..

Βασικά κάτι που με προβληματίζει τελευταία είναι τα θανατηφόρα τροχαία που γίνονται το ένα μετά το άλλο..
Και μάλιστα, όταν μαθαίνεις ότι θύματα αυτών είναι γνωστά σου πρόσωπα, η λύπη είναι ακόμη μεγαλύτερη..
Είναι κρίμα να χάνονται ζωές στην άσφαλτο με τέτοιο τρόπο ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν αποφευχθεί με τη χρήση ζώνης ή κράνους.

Τον προηγούμενο μήνα τέθηκε σε ισχύ ο νέος κώδικας οδικής κυκλοφορίας που προβλέπει τσουχτερά πρόστιμα για τις παραβάσεις.
Φυσικά εκτός από την προστασία των πολιτών του, το κράτος φροντίζει να "βγάλει τα σπασμένα" αλλά και μόνο για το "γαμώτο" πρέπει να είμαστε συνεπείς στις ενδείξεις του κ.ο.κ

Από την άλλη βέβαια δεν ξέρουμε από μόνοι μας να συμμορφωθούμε?
Πρέπει να πληρώσουμε για να μάθουμε να προστατεύουμε τη σωματική μας ακεραιότητα και κατ' επέκταση τη ζωή μας..?
Οκ, δε λέω, κι εγώ συχνά κυκλοφορώ χωρίς κράνος. Ειδικά τώρα το καλοκαίρι με τη ζέστη δεν υποφέρεται..
Όσο για τη ζώνη... Τι είναι αυτό..? Σπάνια τη χρησιμοποιώ.. Πρέπει όμως..

Έχουμε φτάσει σ' ένα σημείο να μας απειλεί το σύμπαν με χρεοκοπία για να μάθουμε να σεβόμαστε και να προστατεύουμε τη ζωή μας, που ουσιαστικά είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε...

Δυστυχώς όμως μυαλό δε βάζουμε, ότι πρόστιμο ή αντίτιμο κι αν μας επιβάλλουν..

Απο κει και πέρα είναι θέμα συνείδησης..
Τι άλλο να πώ..?

Ε, αυτά...
Πέρασε πάλι η ώρα.
Πάω κι εγώ να ξεκουραστώ γιατί αύριο ξεκινάει ένας καινούριος Γολγοθάς και πιστέψτε με, το βάρος των βιβλίων είναι σαφώς μεγαλύτερο από αυτό του σταυρού (από κάθε άποψη..!)

Καλή συνέχεια σε όσους διαβάζουν...

Tα πραγματικά παρατράγουδα του Je t' aime!!!

Αρχικά, θα ήθελα να συγχαρώ τον κ. Πρετεντέρη, εεεε.. με συγχωρείτε! Τον ανοργάνωτο ήθελα να πω ;Ρ για την αύξηση της επισκεψιμότητας στο blog. Συνέχισε έτσι! Κι επειδή βλέπω ότι παλεύει με νύχια και με δόντια για τη σταδιακή αλλά συνεχή αυτή αύξηση, είπα να αποχωριστώ λίγο την ιδιότητα που είχα ως διακοσμητικό στοιχείο στη λίστα των συντακτών και να γράψω κι εγώ το κάτι τις μου..

Ίσως μετά από όσα πω ακολουθήσει μια θύελλα αντιδράσεων, ειδικά από τους παρακολουθούντες την εκπομπή, αλλά αυτή είναι η ταπεινή μου άποψη. Όπως καταλαβαίνετε από τον τίτλο, θα πω λίγα λόγια για το πολυσυζητημένο je t' aime.


Ακούω πολλούς που λένε ότι χάρη στην Πάνια, ο κόσμος ξεφεύγει από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Κι αναρωτιέμαι τώρα εγώ... Δεν υπάρχουν καλύτεροι τρόποι για να ξεφύγει κανείς από την καθημερινότητα?? Ένα θέατρο, ένα σινεμά, μια βόλτα, μια βουτιά στη θάλασσα, τώρα που ο υδράργυρος χτυπάει κόκκινο (και κάτι παραπάνω..) Ή έστω για τους φανατικούς λάτρεις της τηλεόρασης, δεν υπάρχουν άλλες σοβαρότερες, ποιοτικότερες εκπομπές?
Τώρα θα μου πείτε, ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Και θα συμφωνήσω! Το θέμα είναι ότι ουσιαστικά αυτή η "διασκέδαση" που προσφέρει η εκπομπή της Πάνιας είναι εις βάρος ατόμων με λιγότερο ή περισσότερο μειωμένη νοητική ικανότητα.

Αυτό που κάνει η εκπομπή είναι να εστιάζει στα ελαττώματα και τις ιδιαιτερότητες του καθενός και να γράφει τραγούδια που αντιπροσωπεύουν κάθε "καλλιτέχνη", όπως ακούμε να τους αποκαλούν.

Συζητείται επίσης ότι μέσα από την εκπομπή δίνεται η δυνατότητα σ' αυτά τα άτομα να προβληθούν και να ασχοληθούν με το τραγούδι, ευκαιρία που δε θα τους δινόταν αν δεν υπήρχε αυτή η εκπομπή. Ας σκεφτούμε όμως ότι ένας φυσιολογικός άνθρωπος με προσγειωμένο μυαλό δε θα αναζητούσε τέτοιου είδους εξευτελιστική προβολή και δε θα δεχόταν να γίνει περίγελος του ελληνικού κοινού.
Και συνεχίζω με τους προβληματισμούς μου.. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν οικογένεια, συγγενείς να τους αποτρέψουν από τη συμμετοχή σ' αυτό το "ανεπανάληπτο" show? Και με την απορία θα μείνω...

Και τώρα λίγα λόγια για την Αννίτα...

Όπως μας έχει αποδείξει, είναι μια γυναίκα που διαθέτει αστείρευτες πηγές εξυπνάδας, δυστυχώς όμως τις χρησιμοποιεί με λάθος τρόπο. Όσο κι αν προσπαθούμε να πειστούμε ότι ασχολείται με τον απλό άνθρωπο, του δίνει αξία και νοιάζεται γι' αυτόν, είναι πλέον φανερό ότι κοροϊδεύει και εκμεταλλεύεται τους καλλιτέχνες που έχει δημιουργήσει έχοντας ως μόνο στόχο την αύξηση τηλεθέασης της εκπομπής και συνεπώς του τηλεοπτικού καναλιού στο οποίο αυτή προβάλλεται. Και με το δίκιο της όμως,

Πώς θα εξασφαλίσει άλλωστε τα ζεστά ευρωπουλάκια που υπόσχεται κάθε Τετάρτη στα τηλεθεατόπουλα της...?!?

Ο ΣΚΛΗΡΟΣ ΔΙΣΚΟΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΑΣ...

Ίσως είναι λίγο άκυρη η τοποθέτηση του συγκεκριμένου άρθρου στο σημείο αυτό λόγω της σοβαρότητας της προηγούμενης δημοσίευσης, αλλά αυτό που ακολουθεί είναι κατά κάποιο τρόπο συνέχεια του προηγούμενου προβληματισμού μου... (Ναι, ξέρω, από δικιολογίες .. είμαι και η πρώτη!! ε ;)




Όπως ανέφερα λοιπόν, ένας έρωτας, μια αγάπη, μας δημιουργούν πολύ έντονα συναισθήματα και είναι ότι πιο δυνατό μπορεί να ζήσει ενας άνθρωπος (με αισθήματα...! ;) ) Αυτά με το πέρασμα του χρόνου, ο οποίος αποτελεί το μόνο φάρμακο για την καταπολέμηση τέτοιου είδους προβλημάτων, αλλειώνονται, σταματάνε να παίζουν με το μυαλό μας, κρύβονται όμως βαθειά μέσα μας..

Ναι, ετσι είναι, αλλά μπορώ να ρωτήσω κάτι?
Τι είναι αυτό που τις επαναφέρει στη μνήμη μας?
Τι μας κάνει να τις 8υμόμαστε ώρες και στιγμές?
Τι είναι αυτό που τις κάνει να ξεμυτίζουν από εκεί που τις έχουμε κρυμμένες?
Όλοι γνωρίζουμε τις απαντήσεις σε όλα αυτά, γιατί τα έχουμε ζήσει, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο, μιας και έχει να κάνει με τα δεδομένα που περιέχει ο σκληρός δίσκος του μυαλού μας και μόνο! Ποια είναι αυτά..?




*Είναι ο δρόμος που περάσαμε μαζί
και τώρα φαντάζει άδειος..
*Το μπαράκι μας και το ποτό του,
που άκουσα να ζητάνε από δίπλα...
*Οι φίλοι μου, που με ρωτούν αν έχω νέα του.
Και δεν έχω!
Τι να κάνει άραγε?
*Οι φίλοι του, που με συναντούν και δεν τον αναφέρουν καν!
Τι να μου πουν άλλωστε?
*Είναι ένα ξύλινο κουτί, κρυμμένο κάτω από το κρεβάτι μου, κάπως σαν το κομπόδεμα του φτωχού κάτω από το μαξιλάρι..
Εκεί έχω φυλαγμένα όσα τον θυμίζουν...
Ποτέ δεν τα πέταξα κ δεν έχω σκοπό να το κάνω..
*Είναι τα μέρη που συχνάζαμε: bar, καφετέρειες, εστιατόρα
Και που σε κάποια δεν ξαναπατάω!!
*Μια μουσική, ένας στοίχος, τα τραγούδια που μου αφιέρωνε...
Η Αλεξίου και το "Όλα σε θυμίζουν"! :(
*Είναι το κινητό μου που χτυπάει με τον ήχο που ακουγόταν όταν με καλούσε..
Ο ήχος του μηνύματος..
*Είναι το φεγγάρι που παρατηρούσαμε αγκαλιά τα βράδια..
Οι ευχές που κάναμε με την πτώση των αστεριών...



Είναι πολλά! Είναι τα πιο απλά και καθημερινά κάποιες φορές..
Κι αν κάποια στιγμή φόρτωσε το πρόγραμμα του μυαλλού κι επανέφερε παλιά δεδομένα στην οθόνη μου , δεν τρομάζω πια!
Δεν είναι κάτι ξένο, είναι κάτι δικό μου, οι αναμνήσεις μου!!
Έτσι (προσπαθώ τουλάχιστον) να σκέφτομαι τον τελευταίο καιρό και πραγματικά κάποιες στιγμές νιώθω τυχερή που συχνά ένα τραγούδι, μια μελωδία, μια εικόνα, με ταξιδεύει εκεί που έχω περάσει κάποιες από τις ομορφότερες στιγμές μου.. Εκεί που θυμάμαι να ήμουν γεμάτη και πάνω απ' όλα, όχι μόνη!


Για το τέλος, μια μικρή συμβουλή:
Μην κάνετε ΠΟΤΕ format σε αυτό το σκληρό δίσκο!
Μην πατήσετε ΠΟΤΕ delete σε δεδομένα του!
Δεν πρέπει!
Γιατί αν χαθούν όλα αυτά δεν έχουμε λόγο ύπαρξης σαν άνθρωποι, παρά σαν ζώα...

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΧΑΡΑΓΜΕΝΕΣ ΣΤΑ ΣΟΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ...

Επιτέλους αποφάσισα να γράψω κι εγώ ένα αρθράκι για να εμπλουτίσω τη λίστα με τα ενδιφέροντα θεματάκια που δημοσιεύονται.. Ξεκίνησα με κάτι που με βασανίζει τελευταία, κάποια ερωτήματα που με απασχολούν και στα οποία ίσως να μην υπάρχει κάποια απάντηση...

Σε ποιό σημείο μπορεί να μας φτάσει ένας έρωτας, μια αγάπη? Ξέρουμε?

Πραγματικά αρχίζω να πιστεύω ότι η δύναμη που έχουν αυτά τα συναισθήματα είναι πολλές φορές ότι πιο δυνατό μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος!!
Και δεν το λέω γιατί κάτι άκουσα, το λέω γιατί το ζω, το βιώνω για την ακρίβεια...


Εδώ και κάποιους μήνες, ζω μια μετα χωρισμού περίοδο και λέω ζω, γιατί κάθε μέρα που περνάει πραγματικά ΖΩ το χωρισμό αυτό. Η επικοινωνία κομμένη, εχω χάσει τα ιχνη του και κανένας πλέον δε μου μεταδίδει νέα του. Συχνά λέω στον εαυτό μου "Δε βαριέσαι..! Αυτό ήταν! Πάμε γι' άλλα" Το επαναλαμβάνω συχνά! Ποιός ξέρει? Ίσως κάποια στιγμή να το πιστέψω...

Το πρόβλημα όμως είναι οτι αν και ξέρω τι πρέπει να πω σε κάποιον, σ' εμένα τα λόγια δε φτάνουν και οι λέξεις δε βγάζουν νόημα. Δεν ακούω παρά μόνο δέχομαι και συμφωνώ με όλα αυτά που κάποιος μπορεί να μου πει, απλά δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Έχω βρεθεί και στη δική τους θέση, προσπαθώντας να τους κάνω να ξεχάσουν, αλλά τώρα βλέπω ότι αν δε ζήσεις μια κατάσταση δεν μορείς να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται... Ακόμα το μυαλό μου είναι κολλημένο ΕΚΕΙ, σε αυτό που έχασα, σφηνωμένο σε αυτό που έζησα και δεν το κουμαντάρω πια.

Μια φίλη με ρώτησε, πόσο μπορεί να κρατήσει όλο αυτό, πόσο μπορεί να με παιδέψει ακόμα και πότε θα σταματήσει αυτή την τρέλα που κυριαρχεί το μυαλό μου... Της απάντησα ότι δεν ξέρω! Ειλικρινά δεν ξέρω! Είναι κάτι που δεν μπορώ να πω ότι γνωρίζω το τέλος του.. Ο χρόνος θα δείξει...

Είναι αυτό που είπα στην αρχή, ότι αυτά τα συναισθήματα είναι τελικά ότι πιο δυνατό πορεί να ζήσει ένας άνθρωπος.Για μένα λοιπόν, όποιος περνάει κάτι τέτοιο είναι ανίσχυρος, ανήμπορος, ανίκανος να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτο που του λέει το μυαλό του. Κάποια στιγμή θα το σταματήσει, θα το αφήσει αλλά ποτέ δε θα το ξεχάσει..

Ας μη γελιόμαστε.. Οι μαγάλες αγάπες και οι δυνατοί έρωτες μπορεί κάποια στιγμή να χάνονται αλλά είναι ακόμα εκεί κρυμμένοι!!

Είναι εκεί που τους αφήσαμε, καλά κλειδωμένους, προστατευμένους από οτιδήποτε λειτουργεί σα γόμα που σβήνει..... Είναι εκεί που τους έχουμε αφήσει να μας περιμένουν και να μας θυμίζουν δικά μας πράγματα κάποιες νύχτες μοναξιάς.
Είναι εκεί, στη θέση που τους ανήκει, στην καρδιά μας βαθειά χαραγμένοι και ανεξίτηλοι...