Σάββατο 30 Ιουνίου 2007

Διαβάζοντας...

Ωραίος τίτλος!!!

Άμα διάβαζες ρε φίλε, (σε εμένα αναφέρομαι), δεν θα ήσουν στο Internet, πόσο μάλλον να έγραφες στο blog...

Τέλος πάντων, γράφω για να παραπονεθώ:

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΩ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΩ???

Νομίζω σπάω κάθε ρεκόρ: Είμαι 2 ώρες, στην ίδια σελίδα, στην ίδια παράγραφο, στην ίδια σειρά...


Κάπου άκουσα πως όσοι διαβάζουν για εξεταστικές πρέπει να πίνουν χυμούς...

Εεεε... Έχω πιει τα κέρατά μου, αλλά δεν βοηθάει!!! χαχαχαχα

Και δεν έχω βρει και κανένα δωρεάν πρόγραμμα να διαβάζει κείμενα γραμμένα στα ελληνικά...

Πού είναι η τεχνολογία όταν την χρειάζεσαι; :-)



Χτες ήταν η πρώτη μέρα της εξεταστικής!

Μεγάλες στιγμές!

Καιρό είχα να δω κόσμο στη σχολή, πολύ το χάρηκα!

Εμφανίστηκαν και κάποιοι που είχαν να φανούν από τις αρχές τις σεζόν...

Τελικά, οι εξεταστικές, μας φέρνουν πιο κοντά! :D

Και ύστερα σου λέει, πως δεν έχει καταντήσει το Πανεπιστήμιο εξεταστικό κέντρο...

Μωρέ τι μας λες;

Αφού μόνο στις εξεταστικές έχει τόση ζωή!!!

Και έχει και πολύ πλάκα γενικά, αν το παρατηρείς ψυχρά...

Οι πρωτοετείς, στην πρώτη τους εξεταστική, αγχωμένοι, τους ξυπνάνε μνήμες από εξετάσεις τρίτης λυκείου...

Μην αγχώνεστε παιδιά, καμία σχέση με το αίσχος του λυκείου!!!

Οι 2ετείς, 3ετείς είναι οι πιο χαλαροί, όλοι με καφεδάκι και χαμόγελο και ένα στυλ: "δε βαριέσαι..."

Ενδιαφέρον έχουν και τα μεγάλα έτη, που ενώ δεν περιμένει κανείς να έχουν άγχος, δεν είναι καθόλου ήρεμοι...

"2 μαθήματα για πτυχίο, πρέπει να τα περάσω..."

Ε, ναι, αυτούς, αγαπάω να τους μισώ!!!

Άκου "2 για πτυχίο"...

Τι να πει ο τριτοετής, που ούτε ξέρει πόσα χρωστάει; :P

Ουφ...

ΧΑΛΑΡΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!

Φοιτητές είμαστε...!!!


Όπως έλεγε η Τζόυς Ευείδη στους "Δύο Ξένους":

Θα τα καταφέρουμε... Θα τα καταφέρουμε...

Bonus video το "Πίνω μπάφους και παίζω Pro"!!!

buzz it!

Παρασκευή 29 Ιουνίου 2007

Αϋπνίες... (όχι της Αννίτας, δικές μου!!!)

Γιατί όταν πέφτει το σκοτάδι,
στη μοναξιά μου τριγυρνώ...
Γιατί το ψεύτικο σου χάδι,
το νοιώθω ακόμα αληθινό...

Μία δημοσίευση που ξεκινάει με τους στίχους του Νεκτάριου Μπήτρου, γιατί (οι δύο πρώτοι ειδικά), μου φάνηκαν ταιριαστοί με το περιεχόμενο!!!

Τελικά είναι πρόβλημα...

Ρε γμτ, πόσο απίστευτα πολύ, ζηλεύω αυτούς που με το που πέσουν στο κρεβάτι ξεραίνονται στον ύπνο;;;

Εμένα, τι να πω;

Δεν με παίρνει, (ο ύπνος, μην παρεξηγηθούμε), με τίποτα!!!

Όποτε θέλω να κοιμηθώ, όλο σκέφτομαι μ@λ@κίες...

Τώρα τελευταία, έχω αρχίσει και κάνω έναν απολογισμό της ημέρας, τι έκανα, τι μου προσέφερε...

Αν ήταν μία ευχάριστη και δημιουργική μέρα, έχω ένα πολύ ωραίο συναίσθημα!

Το πρόβλημα είναι πως τώρα με την εξεταστική, συνήθως ο απολογισμός μου, είναι σαν τα χρέη της Ελλάδας: Δεν αρκεί κάτι απλό, για να αλλάξει μία κατάσταση σύνθετη...

Αλήθεια, εσείς, τον παίρνετε αμέσως; (τον ύπνο, αμάν...)

Υπάρχει κόλπο; (μην μου πείτε να μετράω πρόβατα, χτες ήθελα να κοιμηθώ νωρίς και πήγε 3 η ώρα και είχα 2200-κάτι προβατάκια!!! :-D )

buzz it!

Πέμπτη 28 Ιουνίου 2007

Κάντε σιγή, έρχεται... Εξ3τ4Σt!κΗ!!!


Κοινώς, τον ήπιαμε, μες στο κατακαλόκαιρο!!!

Το Blog από σήμερα 29 Ιουνίου μέχρι 15 Ιουλίου θα υπολειτουργεί, ελέω εξεταστικής.

Μου ήθελαν καταλήψεις τα καμάρια...

Τώρα, σκάμε και κολυμπάμε κι ας μην φταίμε...

Συνάδελφοι, καλά κουράγια!!!

buzz it!

Τετάρτη 27 Ιουνίου 2007

Μηχανογραφικό, ή αλλιώς, "Το πανηγύρι της μαμάς"!

Ώρα μηχανογραφικού για τους τελειόφοιτους της 3ης Λυκείου.

Ώρα μηχανογραφικού για ολόκληρη την οικογένεια των τελειόφοιτων...

Πάντα αυτή τη περίοδο, είναι οι πιο "hot" συζητήσεις, αυτές οι περί σχολών!

Να πάει Αθήνα ή επαρχία;

ΑΣΟΕΕ ή Νομική;

Και όλοι κρίνουν και έχουν άποψη επί παντός επιστητού και ας λένε πως ο μαθητής πρέπει να επιλέξει μόνος του...

Και εκνευρίζομαι όταν βλέπω τις "Ελληνίδες μάνες" που έχουν άποψη για όλα...

Ευτυχώς όταν έδινα εγώ το μηχανογραφικό, κατάφερα να τους πείσω πως η Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων της ΑΣΟΕΕ, είναι καλύτερη από το Οικονομικό που ήθελαν εκείνοι...

Ευτυχώς "πέρασε το δικό μου"...

Αλλιώς ακόμα θα μετάνιωνα αν τους άκουγα...

Πως να το κάνουμε, η ΟΔΕ είναι το τμήμα που μου πάει... :)

Όπως έχω ξαναπεί, αυτός ο "διαγωνισμός μαμάδων" έχει πολύ πλάκα!!!

-Που θα πάει ο μικρός; Εμείς θα τον κάνουμε γιατρό!
(με τα χεράκια σας;;;)

-Αααα, εμάς θα γίνει δικηγόρος σαν το μπαμπά του.
(ένας Θεός ξέρει αν ήθελε το παιδί να γίνει δικηγόρος ή αν του το επέβαλλε με τον τρόπο του ο μπαμπάκας...)

Και μιλάνε για τις σχολές οι μάνες...

Λες και συγκρίνουν δεν ξέρω και εγώ τι...

Με καμάρι...

Βγάζουν τα κόμπλεξ τους και τα απωθημένα τους...

-Πού; Αααα... ΑΣΟΕΕ, σαν τον Γιαννάκη, της θείας της Γιούλας, καλή σχολή, αλλά δύσκολη...
(ναι ξέρουν και τα προγράμματα σπουδών...)

-Πού θέλει;;; Μην τον αφήσετε να πάει, δεν έχει επαγγελματική αποκατάσταση...

Άλλη μεγάλη κουβέντα αυτή... "Επαγγελματική αποκατάσταση".

Που το ξέρεις κυρά μου;

Ξέρεις πως θα είναι τα πράγματα για τον κλάδο σε 5 χρόνια που θα τελειώσει τη σχολή του το παιδί και αν βάλεις και το μεταπτυχιακό, πάνω από πενταετία;

Κάνουμε και προβλέψεις;

Αν τυχαίνει και διαβάζει κανένας που να δίνει τώρα το μηχανογραφικό του, παιδιά κάντε ότι μπορείτε να βάλετε σχολές που σας αρέσουν, για να μη χτυπάτε το κεφάλι σας μετά...

Ξέρετε πόσοι μπαίνουν ΑΣΟΕΕ και ξαναδίνουν μετά; (και φέρνω σαν παράδειγμα τη σχολή μου γιατί δεν είναι και εύκολο να μπεις... Μαθητές με μεγάλους βαθμούς, που δεν τους αρέσει εκεί που τους έβαλαν και δίνουν ξανά εξετάσεις ή ξανακάνουν μηχανογραφικό για αλλού...)

Μην ακούτε κανέναν, περάστε εκεί που θέλετε, αφήστε τις "Κασσάνδρες" να υπάρχουν μόνο στα βιβλία Ιστορίας του Δημοτικού...!!


ΥΓ: Η ΑΣΟΕΕ είναι και γαμώ τις σχολές! ;-)

buzz it!

Σάββατο 23 Ιουνίου 2007

Tα πραγματικά παρατράγουδα του Je t' aime!!!

Αρχικά, θα ήθελα να συγχαρώ τον κ. Πρετεντέρη, εεεε.. με συγχωρείτε! Τον ανοργάνωτο ήθελα να πω ;Ρ για την αύξηση της επισκεψιμότητας στο blog. Συνέχισε έτσι! Κι επειδή βλέπω ότι παλεύει με νύχια και με δόντια για τη σταδιακή αλλά συνεχή αυτή αύξηση, είπα να αποχωριστώ λίγο την ιδιότητα που είχα ως διακοσμητικό στοιχείο στη λίστα των συντακτών και να γράψω κι εγώ το κάτι τις μου..

Ίσως μετά από όσα πω ακολουθήσει μια θύελλα αντιδράσεων, ειδικά από τους παρακολουθούντες την εκπομπή, αλλά αυτή είναι η ταπεινή μου άποψη. Όπως καταλαβαίνετε από τον τίτλο, θα πω λίγα λόγια για το πολυσυζητημένο je t' aime.


Ακούω πολλούς που λένε ότι χάρη στην Πάνια, ο κόσμος ξεφεύγει από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Κι αναρωτιέμαι τώρα εγώ... Δεν υπάρχουν καλύτεροι τρόποι για να ξεφύγει κανείς από την καθημερινότητα?? Ένα θέατρο, ένα σινεμά, μια βόλτα, μια βουτιά στη θάλασσα, τώρα που ο υδράργυρος χτυπάει κόκκινο (και κάτι παραπάνω..) Ή έστω για τους φανατικούς λάτρεις της τηλεόρασης, δεν υπάρχουν άλλες σοβαρότερες, ποιοτικότερες εκπομπές?
Τώρα θα μου πείτε, ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Και θα συμφωνήσω! Το θέμα είναι ότι ουσιαστικά αυτή η "διασκέδαση" που προσφέρει η εκπομπή της Πάνιας είναι εις βάρος ατόμων με λιγότερο ή περισσότερο μειωμένη νοητική ικανότητα.

Αυτό που κάνει η εκπομπή είναι να εστιάζει στα ελαττώματα και τις ιδιαιτερότητες του καθενός και να γράφει τραγούδια που αντιπροσωπεύουν κάθε "καλλιτέχνη", όπως ακούμε να τους αποκαλούν.

Συζητείται επίσης ότι μέσα από την εκπομπή δίνεται η δυνατότητα σ' αυτά τα άτομα να προβληθούν και να ασχοληθούν με το τραγούδι, ευκαιρία που δε θα τους δινόταν αν δεν υπήρχε αυτή η εκπομπή. Ας σκεφτούμε όμως ότι ένας φυσιολογικός άνθρωπος με προσγειωμένο μυαλό δε θα αναζητούσε τέτοιου είδους εξευτελιστική προβολή και δε θα δεχόταν να γίνει περίγελος του ελληνικού κοινού.
Και συνεχίζω με τους προβληματισμούς μου.. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν οικογένεια, συγγενείς να τους αποτρέψουν από τη συμμετοχή σ' αυτό το "ανεπανάληπτο" show? Και με την απορία θα μείνω...

Και τώρα λίγα λόγια για την Αννίτα...

Όπως μας έχει αποδείξει, είναι μια γυναίκα που διαθέτει αστείρευτες πηγές εξυπνάδας, δυστυχώς όμως τις χρησιμοποιεί με λάθος τρόπο. Όσο κι αν προσπαθούμε να πειστούμε ότι ασχολείται με τον απλό άνθρωπο, του δίνει αξία και νοιάζεται γι' αυτόν, είναι πλέον φανερό ότι κοροϊδεύει και εκμεταλλεύεται τους καλλιτέχνες που έχει δημιουργήσει έχοντας ως μόνο στόχο την αύξηση τηλεθέασης της εκπομπής και συνεπώς του τηλεοπτικού καναλιού στο οποίο αυτή προβάλλεται. Και με το δίκιο της όμως,

Πώς θα εξασφαλίσει άλλωστε τα ζεστά ευρωπουλάκια που υπόσχεται κάθε Τετάρτη στα τηλεθεατόπουλα της...?!?

buzz it!

Πέμπτη 21 Ιουνίου 2007

Πάει, έγινα και εγώ... "Εμπορικός"...

Και κορόιδευα τον Πρετεντέρη, που μάζεψε όλο το "Παρά πέντε" για συνέντευξη και έκανε νούμερα τηλεθέασης, που η εκπομπή του δεν είχε ματαδεί...


Και έγραψα θεματάκι για το "παρά πέντε", έκανα ένα σύντομο σχολιασμό και τα νούμερα επισκεψιμότητας του blog, "πήγανε στο Θεό"...

Από ένα μέσο όρο 17 διαφορετικών επισκέψεων την ημέρα, προχτές είχα 50 νέες επισκέψεις και χτες 67...


Περιττό να αναφέρω, πως 19 αναζητήσεις στο google που οδήγησαν επισκέπτες στο ιστολόγιο, εμπεριείχαν την λέξη "παρά πέντε"...


Ναι, έγινα εμπορικός, χωρίς να είμαι σίγουρος αν το θέλω...


Βασικά, θέλω επισκέψεις, αλλά επισκέψεις για το blog και το περιεχόμενό του και όχι για περιεχόμενο δουλειάς άλλου...


Πάντως, στα αλήθεια, τα "νούμερα" αγχώνουν...


Μπορεί να μην πληρώνομαι για να γράφω στο blog, αλλά θέλω να έχει επισκεψιμότητα.


Από τότε που προσέθεσα το ιστολόγιο στους μετρητές, μπαίνω κάθε μέρα και κοιτάω την πορεία του.


Θέλω να ανεβαίνει σταθερά και νιώθω πιεσμένος, γιατί αισθάνομαι πως πρέπει συνέχεια να γράφω νέα άρθρα, για να "κρατήσω τον κόσμο μου"...


Και αν κάνω έτσι εγώ, φαντάσου πως κάνουν για τα νούμερα τηλεθέασης όλοι αυτοί στις τηλεοράσεις, αφού από εκεί εξαρτώνται τα λεφτά που θα πάρουν... (μέσω των διαφημίσεων...)


Λες να έκανε καλά ο Πρετεντέρης;


Να φιάχνω και εγώ "εμπορικά" θέματα για να αυξήσω την επισκεψιμότητα του blog;;;


Μπαααααααααααα...


Το τέλος των "S1nglEs", ασχολίαστο!!!

buzz it!

Δευτέρα 18 Ιουνίου 2007

Είδα και εγώ Παρά Πέντε...

Περίπου κανένα μισάωρο μετά το τέλος του "Παρά Πέντε", αποφάσισα να κάνω κάτι που λογικά θα κάνουν και πολλοί, μα πάρα πολλοί άλλοι... Θα σχολιάσω! :-)


Σειρά, την οποία παρακολουθώ από την αρχή της, όπως και οι περισσότεροι!!!


Ανατρεπτικό, αστείο, με απλά κορυφαίες ατάκες, "αβανταδόρικους" ρόλους, ωραία ιστορία, καταπληκτική ηθοποιεία και σκηνοθεσία, ενδιαφέρον, (στο μεγαλύτερο μέρος του, αν και το "τράβηγμα" του έκανε "κοιλίτσα") και πολύ "σκοτεινό" για κωμική σειρά...


Κατά τη γνώμη μου βέβαια, αυτό που με παρακίνησε για να γράψω για αυτό, ήταν το τέλος του...


Και οι "Σαββατογεννημένες" ήταν σειρά του Καπουτζίδη, αλλά το τέλος του ήταν χαρούμενο. (χωρίς όμως να είναι αναμενόμενο...)

Το τελευταίο επεισόδιο του "Παρά Πέντε", φάνηκε από νωρίς πως δεν θα είναι χαρούμενο... Στην αρχή απογοητεύτηκα, περίμενα κάτι πιο "κλασσικό", γεμάτο αστείες σκηνές...

Και βλέπω τη "γιαγιά-Σοφία" να πεθαίνει...

Εκεί σκέφτομαι: "πάει, δεν έχει happy end, 5 στους 10 τηλεθεατές, αλλάζουν κανάλι"...

Και όμως, όσο προχωρούσε, τόσο πιο καθηλωτικό γινόταν...

Τίποτα αναμενόμενο... Όλοι το έπαιζαν μέντιουμ και προέβλεπαν το τέλος του σίριαλ, (ούτε ξέρω πόσες διαφορετικές εκδοχές κλεισίματος διάβασα τον τελευταίο μήνα σε διάφορα blogs) και όμως, αυτό που έγινε δεν το είχα διαβάσει... Μας ξάφνιασε ο Georges!!!

Θέλω να γράψετε 2 λέξεις στα σχόλια: α) Ένα επίθετο που χαρακτηρίζει το "Παρά Πέντε" και β) Το όνομα του αγαπημένου σας χαρακτήρα.

(Να έχουμε και κάτι να ασχολούμαστε!!!)




Μέχρι να ξαναεπισκεφτείτε το blog, χαιρετίσματα! (με την καλή έννοια!!!)

buzz it!

Κυριακή 17 Ιουνίου 2007

Βελτιώσεις του blog...

Δεν ξέρω πότε, και αν, θα κλείσει το "περί στυλ", πάντως δεν θα γίνει τώρα!

Λοιπόν, προσέθεσα 2 widgets στο blog, ένα που αφορά τα σχόλια και ένα που χαρίζει προγράμματα!

Το πρώτο, είναι το ClickComments της PostReach!

Πλέον, θα μπορείτε να αφήνετε μονολεκτικά σχόλια, κάνοντας απλά κλικ, πάνω στο εικονίδιο, που αποδίδει τα συναισθήματα που σας προκάλεσε, η ανάγνωση της δημοσιεύσεως!
(εννοείται πως έχει μόνο "θετικά" εικονίδια, γιατί δεν θέλω να βλέπω αρνητικά σχόλια, πληγώνομαι...!!! :-Ρ )

Το δεύτερο, είναι το Giveaway of the Day, ένα project όπου γίνεται στο ίντερνετ, το οποίο έχει πολύ μεγάλη δυναμική. Κάθε μέρα, μία εμπορική εφαρμογή, παρέχεται δωρέαν σε όσους μπουν στο site. Το link βρίσκεται στο δεξί pane του blog, κάτω-κάτω. Επισκεφτείτε το! ;-)


Αυτά προς το παρόν, τα λέμε εν καιρώ!

buzz it!

Τετάρτη 13 Ιουνίου 2007

Περί στυλ... Μέρος δεύτερο

Ήγκικεν η στιγμή που όλοι περιμένατε...


(δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου... όποιος βρει ποια είναι η στιγμή, κερδίζει πολλά και πλούσια δώρα... αν και δεν ξέρω ποιος θα τα πληρώσει...)

Ώρα να πιάσω τις γυναίκες στο στόμα μου! Εεεε, εννοώ στην πένα μου! Δηλαδή στο πληκτρολόγιό μου, αλλά δεν ακούγεται καλά... Λοιπόν, ώρα να με μισήσουν και οι κοπέλες!!!

Οποιαδήποτε ομοιότητα με γνωστές μου, είναι τυχαία... (και καλά... Αν σας θυμίζει κάτι, μπορεί να είστε και εσείς, ας προσέχατε με ποιους κάνετε παρέα...!!!)


Ξεκινάμε, με γενικές παραδοχές! (ή έστω με γενικεύσεις... :-D )

Ή μήπως όχι;

Ξεκινάω με τη μεγάλη ατάκα ενός πολύ καλού μου φίλου, το κόπιράιτ της οποίας, διατηρεί ο ίδιος:
"Δεν υπάρχουν άσχημες γυναίκες, μόνο άντρες που δεν πίνουν...!!"

Βασικά διαφωνώ λίγο...


Αν και οι γυναίκες έχουν φιάξει πολύ...

Να 'ναι καλά τα καλλυντικά...

Και οι χάρτινοι... Εεε... Εννοώ οι πλαστικοί χειρουργοί!!!

Παραταύτα, μπάζα υπάρχουν πολλά, Ανοργάνωτος όμως, ένας... (αυτό δεν είναι δημοσίευση, παραλογισμός είναι... =)) )

Ευτυχώς στα μέρη που συχνάζω, είναι οι περισσότερες αρκετά καλές... (αλλιώς δεν θα ξαναπήγαινα σε αυτά τα μέρη, μ@λ@κ@ς είμαι; :-) )

Κάνω ένα restart το μυαλό μου, μπας και αρχίσω να γράφω δομημένα! (όχι ομόλογα... :-Ρ )

Στη μόδα που λέτε, είναι οι -και καλά- σνομπ γκόμενες...

Ενημερωτικά, τους περισσότερους τους ξενερώνει αυτό... (εμένα πάλι μ'αρέσουν αυτές που το παίζουν κάποιες... Είμαι σοβαρά; :-Ρ )

Οι γυναίκες, αν και δεν θέλουν να φοράνε τα ίδια ρούχα, έχουν "τυποποιηθεί"...


Στην πρώτη περίπτωση, μπλουζάκι με μαϊμουδάκι, πολύ αδύνατες (σε κάποιους αρέσει, σε κάποιους όχι...), γυαλιά-μάσκες, μαλλιά μπερδεμένα με ένα κάρο τσιμπιδάκια και τούφες να πέφτουν στη μούρη, πάνινο παπουτσάκι και κολάν με μίνι απ'έξω... Ας πούμε το τρεντολούκ!

Δεύτερη περίπτωση, πουκαμισάκι καρό, ακριβό τζινάκι, περιποιημένο μαλλί και ακριβό μαρκέ τσαντικό να πουλήσουν και λίγο μούρη στις φίλες... Αυτό είναι το πιο κυριλέ στυλ... Αυτό που φωνάζει "έχω λεφτά και το δείχνω", ή, έστω, "όλα μου τα λεφτά τα τρώω σε ρούχα"...

Τρίτη περίπτωση, ίδια με τη δεύτερη, μόνο που τα ρούχα είναι μούφα του κερατά... :-Ρ Φαίνεται αν είναι αυθεντικό ή όχι το ρούχο, καλύτερα να μη δείχνει καθόλου τη μάρκα, παρά να είναι αντιγραφή άλλης...
(αν και γενικά από ότι έχω δει, 9 στις 10 μαρκέ τσάντες που κυκλοφορούν, δεν είναι αυθεντικές... Κορίτσια, είναι τραγικό, να κρύβετε τις τσάντες όποτε βρέχει για να μην ξεβάψουν, επειδή είναι αγορασμένες με 10€ από κάποιο πλανόδιο...)

Τέταρτη περίπτωση, το πως να το πω... Το καλύτερο! Το αγαπημένο μας! Το "τα βγάζω όλα στη φόρα"! Το "είμαι εύκολη"!!! Αγαπημένο...!!! :-D Γενικά πάντως, οι άντρες δεν τις έχουν και σε μεγάλη εκτίμηση αυτές αυτού του στυλ... Αν και είναι αγαπημένες!!! ;-)

Πέμπτη περίπτωση, το "άλλ' αντ' άλλα, της Παρασκευής το γάλα..." Αυτό είναι απλά άκυρο και αταίριαστο, ασχολίαστο. Απλά.

Αυτά προς το παρών, το μέρος τρία, (τα συμπεράσματα της έρευνας), υπόσχομαι να είναι σοβαρό!!!

Μέχρι τότε, καλές εμφανίσεις!!!

buzz it!

Κυριακή 10 Ιουνίου 2007

Περί στυλ... Μέρος πρώτο

Εγώ, ο Ανοργάνωτος, κάτοικος Γλυφάδας, δηλώνω υπεύθυνα πως το επόμενο κείμενο είναι πραγματικά άθλιο, σαρκαστικό και σατυρικό...

Το παρόν πόνημα θα ασχοληθεί με όλα τα στυλ που μπορεί να πετύχει κανείς αυτή τη περίοδο στην πόλη μου, πρώτα από άντρες, μετά από γυναίκες και στο τέλος ανάλογα και με τα σχόλια, θα κάνω μία σούμα...

Λοιπόν, περπατώντας στη Γλυφάδα είδαμε:



Τrendοπαιδάκια με πολύχρωμα μπλουζάκια, καπελάκι, επιμελώς ατημέλητο μαλλί (τίγκα στο κερί), το γνωστό πάνινο παπουτσάκι και μάσκα γυαλί ηλίου... (Να δεις πως λέγονται; Emos;;; Κάπως έτσι...)

Tυπάκια με κουστουμιές, με το κινητό στο ένα χέρι, το κλειδί του μαρκέ αυτοκινήτου στο άλλο και μαλλί φουλ στο gel... (Να δεις πως λέγονται; Έχω ακούσει να τους λένε φλωράκια... Εγώ νμζ πως είναι απλά νεόπλουτοι...)

Σφίχτουλες με αμάνικο, ανταύγειες και κλασσικοί πέφτουλες... (Να δεις πως λέγονται... Α, ναι... Κάγκουρες... Γνήσιοι απόγονοι του greek-lover...)

Κολεγιακό στυλ με το κλασικό καρό μπλουζάκι, βερμουδίτσα και παπουτσάκι καστόρινο... (νέα μόδα αυτή... Σαν τους geeks των ταινιών που μας έρχονται από την άλλη άκρη Ατλαντικού...)

Παιδιά του υπολογιστή με κλασσικό γυαλί μυωπίας, ξερόλες και συνήθως στον κόσμο τους, Τόσο βαλμένοι στο κομπιούτερ που κυκλοφορούν με αταίριαστα συνήθως ρούχα. Αγαπημένο γκάτζετ το κινητό-pda... (Αυτούς τους λένε βλαμμένους/καμένους...)

Σαγιοναρίτσα, εμπριμέ μαγιό-βερμούδα, και μπλουζάκι κολλητό, συναντώνται συνήθως στα Ν. Προάστια. (αυτούς τους λένε "παραλίες"...)





Τελικά η μόδα κάνει τον κόσμο πρόβατο, αλλιώς δεν θα ήταν τόσο εύκολο να κάνω γενικεύσεις... Χαρακτηριστικά εν τω μεταξύ, όλοι κυκλοφορούν αξύριστοι... Α ρε πρόβατα που είμαστε... Εν τω μεταξύ, οι γυναίκες είναι ακόμα πιο εύκολες να κατηγοριοποιηθούν... (θα γίνει η κατηγοριοποίηση στο 2ο μέρος)



Είμαι σίγουρος δε, πως θα διαβάσω και σχόλια του τύπου: "δεν υπάρχουν αυτά που λες...", "μόνοι μας φτιάχνουμε τη μόδα, δεν την ακολουθούμε...", σας πίστεψα! Μας κάνει ότι θέλει η διαφήμιση, ας το παραδεχτούμε... Αν όχι άμεσα, έμμεσα... Περνώντας πρότυπα. Σαν αυτά που περιέγραψα παραπάνω...







Για το παρόν κομμάτι του άρθρου συνεργάστηκα με τη φίλτατη Deseo!

Έμπνευσή μου ήταν άρθρο που διάβασα στο Blog του "δασκάλου στο blogging" Μάνου Αντώναρου.

buzz it!

Πέμπτη 7 Ιουνίου 2007

Ενός post σιγή...

Προς τιμήν του Σωτήρη Μουστάκα. Έτσι απλά, επειδή τον πήγαινα.

buzz it!

Παρασκευή 1 Ιουνίου 2007

Ο ΣΚΛΗΡΟΣ ΔΙΣΚΟΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΑΣ...

Ίσως είναι λίγο άκυρη η τοποθέτηση του συγκεκριμένου άρθρου στο σημείο αυτό λόγω της σοβαρότητας της προηγούμενης δημοσίευσης, αλλά αυτό που ακολουθεί είναι κατά κάποιο τρόπο συνέχεια του προηγούμενου προβληματισμού μου... (Ναι, ξέρω, από δικιολογίες .. είμαι και η πρώτη!! ε ;)




Όπως ανέφερα λοιπόν, ένας έρωτας, μια αγάπη, μας δημιουργούν πολύ έντονα συναισθήματα και είναι ότι πιο δυνατό μπορεί να ζήσει ενας άνθρωπος (με αισθήματα...! ;) ) Αυτά με το πέρασμα του χρόνου, ο οποίος αποτελεί το μόνο φάρμακο για την καταπολέμηση τέτοιου είδους προβλημάτων, αλλειώνονται, σταματάνε να παίζουν με το μυαλό μας, κρύβονται όμως βαθειά μέσα μας..

Ναι, ετσι είναι, αλλά μπορώ να ρωτήσω κάτι?
Τι είναι αυτό που τις επαναφέρει στη μνήμη μας?
Τι μας κάνει να τις 8υμόμαστε ώρες και στιγμές?
Τι είναι αυτό που τις κάνει να ξεμυτίζουν από εκεί που τις έχουμε κρυμμένες?
Όλοι γνωρίζουμε τις απαντήσεις σε όλα αυτά, γιατί τα έχουμε ζήσει, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο, μιας και έχει να κάνει με τα δεδομένα που περιέχει ο σκληρός δίσκος του μυαλού μας και μόνο! Ποια είναι αυτά..?




*Είναι ο δρόμος που περάσαμε μαζί
και τώρα φαντάζει άδειος..
*Το μπαράκι μας και το ποτό του,
που άκουσα να ζητάνε από δίπλα...
*Οι φίλοι μου, που με ρωτούν αν έχω νέα του.
Και δεν έχω!
Τι να κάνει άραγε?
*Οι φίλοι του, που με συναντούν και δεν τον αναφέρουν καν!
Τι να μου πουν άλλωστε?
*Είναι ένα ξύλινο κουτί, κρυμμένο κάτω από το κρεβάτι μου, κάπως σαν το κομπόδεμα του φτωχού κάτω από το μαξιλάρι..
Εκεί έχω φυλαγμένα όσα τον θυμίζουν...
Ποτέ δεν τα πέταξα κ δεν έχω σκοπό να το κάνω..
*Είναι τα μέρη που συχνάζαμε: bar, καφετέρειες, εστιατόρα
Και που σε κάποια δεν ξαναπατάω!!
*Μια μουσική, ένας στοίχος, τα τραγούδια που μου αφιέρωνε...
Η Αλεξίου και το "Όλα σε θυμίζουν"! :(
*Είναι το κινητό μου που χτυπάει με τον ήχο που ακουγόταν όταν με καλούσε..
Ο ήχος του μηνύματος..
*Είναι το φεγγάρι που παρατηρούσαμε αγκαλιά τα βράδια..
Οι ευχές που κάναμε με την πτώση των αστεριών...



Είναι πολλά! Είναι τα πιο απλά και καθημερινά κάποιες φορές..
Κι αν κάποια στιγμή φόρτωσε το πρόγραμμα του μυαλλού κι επανέφερε παλιά δεδομένα στην οθόνη μου , δεν τρομάζω πια!
Δεν είναι κάτι ξένο, είναι κάτι δικό μου, οι αναμνήσεις μου!!
Έτσι (προσπαθώ τουλάχιστον) να σκέφτομαι τον τελευταίο καιρό και πραγματικά κάποιες στιγμές νιώθω τυχερή που συχνά ένα τραγούδι, μια μελωδία, μια εικόνα, με ταξιδεύει εκεί που έχω περάσει κάποιες από τις ομορφότερες στιγμές μου.. Εκεί που θυμάμαι να ήμουν γεμάτη και πάνω απ' όλα, όχι μόνη!


Για το τέλος, μια μικρή συμβουλή:
Μην κάνετε ΠΟΤΕ format σε αυτό το σκληρό δίσκο!
Μην πατήσετε ΠΟΤΕ delete σε δεδομένα του!
Δεν πρέπει!
Γιατί αν χαθούν όλα αυτά δεν έχουμε λόγο ύπαρξης σαν άνθρωποι, παρά σαν ζώα...

buzz it!

Για την Αμαλία




«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)



«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»


(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)


Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
  • ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
  • ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
  • ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
  • ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
  • ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
  • ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
  • ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
  • ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").


ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

buzz it!

Πέμπτη 31 Μαΐου 2007

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΧΑΡΑΓΜΕΝΕΣ ΣΤΑ ΣΟΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ...

Επιτέλους αποφάσισα να γράψω κι εγώ ένα αρθράκι για να εμπλουτίσω τη λίστα με τα ενδιφέροντα θεματάκια που δημοσιεύονται.. Ξεκίνησα με κάτι που με βασανίζει τελευταία, κάποια ερωτήματα που με απασχολούν και στα οποία ίσως να μην υπάρχει κάποια απάντηση...

Σε ποιό σημείο μπορεί να μας φτάσει ένας έρωτας, μια αγάπη? Ξέρουμε?
Πραγματικά αρχίζω να πιστεύω ότι η δύναμη που έχουν αυτά τα συναισθήματα είναι πολλές φορές ότι πιο δυνατό μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος!!
Και δεν το λέω γιατί κάτι άκουσα, το λέω γιατί το ζω, το βιώνω για την ακρίβεια...


Εδώ και κάποιους μήνες, ζω μια μετα χωρισμού περίοδο και λέω ζω, γιατί κάθε μέρα που περνάει πραγματικά ΖΩ το χωρισμό αυτό. Η επικοινωνία κομμένη, εχω χάσει τα ιχνη του και κανένας πλέον δε μου μεταδίδει νέα του. Συχνά λέω στον εαυτό μου "Δε βαριέσαι..! Αυτό ήταν! Πάμε γι' άλλα" Το επαναλαμβάνω συχνά! Ποιός ξέρει? Ίσως κάποια στιγμή να το πιστέψω...

Το πρόβλημα όμως είναι οτι αν και ξέρω τι πρέπει να πω σε κάποιον, σ' εμένα τα λόγια δε φτάνουν και οι λέξεις δε βγάζουν νόημα. Δεν ακούω παρά μόνο δέχομαι και συμφωνώ με όλα αυτά που κάποιος μπορεί να μου πει, απλά δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Έχω βρεθεί και στη δική τους θέση, προσπαθώντας να τους κάνω να ξεχάσουν, αλλά τώρα βλέπω ότι αν δε ζήσεις μια κατάσταση δεν μορείς να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται... Ακόμα το μυαλό μου είναι κολλημένο ΕΚΕΙ, σε αυτό που έχασα, σφηνωμένο σε αυτό που έζησα και δεν το κουμαντάρω πια.

Μια φίλη με ρώτησε, πόσο μπορεί να κρατήσει όλο αυτό, πόσο μπορεί να με παιδέψει ακόμα και πότε θα σταματήσει αυτή την τρέλα που κυριαρχεί το μυαλό μου... Της απάντησα ότι δεν ξέρω! Ειλικρινά δεν ξέρω! Είναι κάτι που δεν μπορώ να πω ότι γνωρίζω το τέλος του.. Ο χρόνος θα δείξει...

Είναι αυτό που είπα στην αρχή, ότι αυτά τα συναισθήματα είναι τελικά ότι πιο δυνατό πορεί να ζήσει ένας άνθρωπος.Για μένα λοιπόν, όποιος περνάει κάτι τέτοιο είναι ανίσχυρος, ανήμπορος, ανίκανος να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτο που του λέει το μυαλό του. Κάποια στιγμή θα το σταματήσει, θα το αφήσει αλλά ποτέ δε θα το ξεχάσει..

Ας μη γελιόμαστε.. Οι μαγάλες αγάπες και οι δυνατοί έρωτες μπορεί κάποια στιγμή να χάνονται αλλά είναι ακόμα εκεί κρυμμένοι!!

Είναι εκεί που τους αφήσαμε, καλά
κλειδωμένους, προστατευμένους από οτιδήποτε λειτουργεί σα γόμα που σβήνει..... Είναι εκεί που τους έχουμε αφήσει να μας περιμένουν και να μας θυμίζουν δικά μας πράγματα κάποιες νύχτες μοναξιάς.
Είναι εκεί, στη θέση που τους ανήκει, στην καρδιά μας βαθειά χαραγμένοι και ανεξίτηλοι...


buzz it!

Τετάρτη 30 Μαΐου 2007

Περί Θρησκείας

Καιρό είχα στο μυαλό μου να γράψω για το θέμα, όμως πάντα κάτι με απέτρεπε...

Είχα κάνει και στο γνωστό φόρουμ μία προσπάθεια να συζητήσω "περί θρησκείας", αλλά η θεματική ενότητα δεν έτυχε της δέουσας προσοχής και την παράτησα...

Νομίζω πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να γράψω το άρθρο: ακριβώς 9 και 5!

Είμαι ξύπνιος από τις 7 το πρωί, 9 με 7 ήμουν ΑΣΟΕΕ, αυτή τη στιγμή το κεφάλι μου είναι καζάνι, άρα προσφέρεται για να αρχίσω τις ασυναρτησίες...

Θα ξεκινήσω την "απαγορευμένη δημοσίευση", με μία παραδοχή που με αφορά και ίσως σας βοηθήσει να κατανοήσετε υπό ποία βάση γίνεται η παρούσα ανάλυση: είμαι θρήσκος...

Μία φράση που άκουσα όταν ήμουν μικρότερος και από τότε μου έχει εντυπωθεί στο μυαλό: "ο άνθρωπος πιστεύει, επειδή έχει ανάγκη να πιστεύει κάπου".

Ο άνθρωπος πιστεύει γιατί είναι αδύναμος σα χαρακτήρας...

Δεν έχει αρκετή πίστη στον εαυτό του ίσως και χρειάζεται κάποιον "να τον γεμίζει αυτοπεποίθηση"...

Πόσες φορές άλλωστε δεν έχετε κάνει το σταυρό σας ή έχετε επικαλεστεί την Παναγία όταν "σας κάθεται μία στραβή";

Η θρησκεία για τον άνθρωπο είναι ένα "υποκατάστατο γνώσης".

Όσα δεν γνωρίζει/είναι σε θέση να ερμηνεύσει/καταλαβαίνει ο άνθρωπος, για να μην τρελαθεί ή για να μην πολυσκοτίζεται κιόλας, τα ρίχνει σε μία αόρατη υπέρτατη δύναμη, που λέγεται θεός...

Όλους κάποια στιγμή τους απασχολούν τα "υπαρξιακά" τους.

Ε, η θρησκεία τους βγάζει από τη δυσχερή θέση:

Πως δημιουργήθηκε ο κόσμος;

Ποιος τον δημιούργησε;

Γιατί τον δημιούργησε;

Επίσης, η θρησκεία σε βοηθάει να ξεπεράσεις κάποιες φοβίες σου:

Για παράδειγμα, ο άνθρωπος δεν έχει καλή σχέση με την έννοια του θανάτου.

Τον φοβίζει.

Κάποιος πρέπει να σε κάνει να συμβιβαστείς με την ιδέα του...

Μπορεί να έρθεις τώρα και να μου πεις εσύ, τι σε νοιάζει εσένα, κατεστραμμένε Ανοργάνωτε, καλό δεν κάνουν στον κόσμο όλα αυτά;

Δεν μπορώ να απαντήσω, γιατί δεν ξέρω πως θα ήταν αλλιώς τα πράγματα...

Αλλά μπορώ να τονίσω κάποια ας το πούμε αρνητικά (χωρίς να έχω διάθεση προσβολής κάποιου θρησκεύματος)!

Καταρχήν, για μένα η θρησκεία είναι ο αμεσότερος τρόπος ελέγχου και χειραγώγησης της κοινής γνώμης.

Απαγορεύουν τρόπους συμπεριφοράς, επιβάλλουν άλλους, ενώ ο κόσμος, τα ακολουθεί με τη θέλησή του!

Έχει τη δύναμη να σου επιβάλει από φαγητό μέχρι πόλεμο (μέχρι και εμείς οι "άγιοι" χριστιανοί έχουμε καταφύγει σε "Ιερούς" πολέμους στο πέρασμα της Ιστορίας, μην νομίζετε πως σκέφτομαι μόνο τους τρέντυ Ιερούς πολέμους...)

Να μιλήσουμε για τον πλούτο των εκκλησιών; (ευτυχώς αρκετά από αυτά πάνε για καλό σκοπό)

Για τις καταστροφές των "ανταγωνιστικών" δημιουργημάτων; (αλήθεια, πόσοι γνωρίζετε πως οι πρώτοι χριστιανοί έχτιζαν ναούς πάνω σε αρχαίους ειδωλολατρικούς για να μην υπάρχει "ανταγωνισμός"; )

Θέλω να συνεχίσω να γράφω, θέλω να αναπτύξω το θέμα περεταίρω, αλλά φοβάμαι πως δεν θα έχουμε πάνω σε τι να συζητήσουμε μετά...

Θέλω η συνέχεια του άρθρου να γίνει στο κομμάτι των σχολίων!

Ξεκινήστε και ακολουθώ!


Bonus Link: Το site που συντονίζει την "ημέρα Αμαλίας".

buzz it!

Τρίτη 29 Μαΐου 2007

Αυτή η δημοσιεύση είναι κάτι σαν απάντηση σε κάποια σχόλια ότι δε γράφω συχνά...όντως δε γράφω πλέον πολύ συχνά...και όταν λέω πλέον εννοώ αφού τελείωσα το σχολείο...Ήταν επειδή όλα ήταν (ή μου φαίνονταν) πολύ όμορφα, μάλλον επειδή ήταν καινούρια.

ο λόγος είναι ότι έχω το γραπτό λόγο σαν ένα τρόπο να εκφράσω τα συναισθήματά μου...

όταν λοιπόν αυτά που έχω μέσα μου είναι θετικά, τότε δε διστάζω να τα εξωτερικεύσω! Ξέρεις, χοροπηδάω...χαμογελάω σε όλους, τραγουδάω, βγάζω προς τα έξω τη χαρά που έχω μέσα μου, τέλοσπάντων!

Όταν όμως υπάρχουν πράγματα που με πνίγουν; Τι μπορώ να κάνω; Να κάτσω να ξεσπάσω σε ανθρώπους που δε φταίνε, όμως μπορούν να με ανεχτουν;Δεν είναι δίκαιο. Να ξεσπάσω σε αυτούς ή αυτά που φταινε; Μου είναι πάντα πολύ δύσκολο να τα αντιμετωπίσω ή και κάποιες φορές είναι αδυνατο, γιατί μπορεί να έχει να κάνει με καταστάσεις που είναι πέρα από τις δυνάμεις μου, το πεδίο όσων ελέγχω.

Έτσι, λοιπόν, ξεσπάω στο γράψιμο. Γράφω με ένα έμμεσο (ή και άμεσο για κάποιους) τρόπο όσα με απασχολούν...λες και δε θα τα διαβάσει κανεις και ταυτόχρονα σαν να προκειται να τα διαβάσουν όλοι...Και ξέρεις ποια είναι η μαγεία του γραπτού λόγου; Ότι κανείς δε θα βρεθεί να σου πει όχι. Και όσο πιο καλά δομημένος είναι ο λόγος σου, τόσο πιο αδύναμα είναι τα "όχι", που ίσως κάποιος βρεθεί για να προβάλει απέναντί του.

Αυτο δείχνει την αλαζονία , αλλά και την ταιράστια ευαισθησία όσων γράφουν...είτε γράφουν για να πουν κάτι...είτε για να μην πουν πολλά...

Επειδή όμως τώρα δε γράφω στο ημερολόγιό μου, αλλά σε ένα blog, λέω να βάλω και μια ερώτηση που ίσως δώσει αφορμή για κάποιο σχολιασμό...Τι είναι σωστό; Να λέμε όσα μας προβληματίζουν σε αυτους που μπορεί να ευθύνονται για την τυχόν άσχημη ψυχολογική μας διάθεση ή να "γινόμαστε συγγραφείς", να μην επιβαρύνουμε άλλον παρά τον εαυτό μας -άντε, και κάποιους "δικούς μας"ανθρώπους- με τα προβλήματά μας;

Συγνώμη που αυτά που γράφω δεν είναι όμορφά...ελπίζω τουλάχιστον να είναι αληθινά, γιατί κάποιοι λένε ότι στην αλήθεια κρύβεται η πραγματική ομορφιά...

buzz it!

Δευτέρα 28 Μαΐου 2007

Τίνος είναι ρε γυναίκα το... blog;;;

Η παρούσα δημοσίευση είναι χμμμ... Blog-απολογιστική!
Πιθανότατα θα φανεί ανούσια και χωρίς ενδιαφέρον στους περισσοτέρους, οπότε αν καθήσετε να τη διαβάσετε, μην μου πείτε πως δεν σας προειδοποίησα...


Δεν έχουμε πολύ καιρό "στον αέρα"... Το μπλογκ ξεκίνησε σαν ιδέα μέσα μου, όταν μία άλλη ιδέα, για ένα site, προσγειώθηκε ανώμαλα, όταν άρχισα να συνειδητοποιώ (με τη βοήθεια των πιο ψύχραιμων) πόσο δύσκολο είναι να "κρατάς" έναν ιστότοπο... Να σας πω την αλήθεια, ποτέ δεν πείστηκα... Ήλπιζα πως εάν κάπου δουλεύουν πολλά άτομα, γίνεται καλή δουλειά...


Μεταξύ αστείου και σοβαρού λοιπόν, πρότεινα σε φίλους και γνωστούς να γράψουν άρθρα σε κάτι που ετοίμαζα, και εγένετο Brain Storing!


Είναι γεγονός πως εδώ, δεν έχουμε μανιέρες... Ο κάθε συγγραφέας είναι ελεύθερος να γράφει ότι θέλει, εξάλλου σκοπός μου ήταν το παρόν ιστολόγιο να είναι "φοιτητικό ηλεκτρονικό περιοδικό ποικίλης ύλης"...


Πριν από μερικές μέρες, γράφτηκε το "Περί φιλίας". Ένα άρθρο που γράφτηκε χωρίς προετοιμασία, ένα άρθρο που ακόμα με προβληματίζει στο κατά πόσο "ταίριαζε"
στην όλη "εικόνα" του blog ως τώρα...


Σίγουρα σαν άρθρο, όπως αποδεικνύεται -από την πληθώρα σχολίων και γενικότερα την αύξηση της επισκεψιμότητας- ήταν "πιασάρικο"... Να σου πω την αλήθεια, ποτέ δεν πίστεψα πως θα συμβεί αυτό...


Ξεκινώντας το συγκεκριμένο κείμενο, είχα εκφράσει έναν προβληματισμό μου, για το αν πρέπει να γράφω απλά για να υπάρχουν νέες δημοσιεύσεις, ή αν πρέπει να περιμένω πότε θα μου έρθει η -ο Θεός να την κάνει- έμπνευση.


Αυτός ο προβληματισμός με κυνηγάει ακόμα, ίσως πιο πολύ από την προηγούμενη φορά και ο λόγος είναι το ίδιο το άρθρο! Αν συνεχίσω να γράφω στο ίδιο στυλ, μία φορά την ημέρα ας πούμε, η επισκεψιμότητα θα διατηρηθεί σε αρκετά υψηλά επίπεδα και το ιστολόγιο θα αρχίσει να διαδίδεται.


Και όμως, αυτό δεν με ικανοποιεί...
Προτιμώ να γράφω για τον εαυτούλη μου και τα δύο, τρία, πέντε, δέκα άτομα που διαβάζουν το μπλογκ επειδή τους αρέσει, παρά να γράφω μαζικά/πιασάρικα για να ικανοποιώ μεγαλύτερη μερίδα αναγνωστών...


Ελπίζω κάποια μέρα να έχουμε πολλούς συντάκτες, να έχουμε συνέχεια νέα ποιοτικά άρθρα
με σκοπό πρώτα να περνάμε καλά εμείς και μετά όλοι οι άλλοι!
Μακάρι όλοι οι αναγνώστες να γίνουν συντάκτες! (πράγμα που στα blogs λόγω σχολίων, επιτυγχάνεται σε μεγάλο βαθμό)


Στην τελική, το μπλογκ ανήκει (όχι στο λαό του...) σε όποιον το γουστάρει!!!



Bonus Link: Το banner του blog

buzz it!

Σάββατο 26 Μαΐου 2007

Έχετε ακουστά την έκφραση "κλασσικός ΔΑΠίτης";;;

Χιουμοριστικό-καυστικό κείμενο που μου έστειλε ο φίλος anarchocapitalist και θα το δημοσιεύσω μετά από άδειά του. Όσοι έχουν αίσθηση του χιούμορ, δεν θα προσβληθούν...


«Η κριτική δεν είναι πάθος του εγκεφάλου, είναι ο εγκέφαλος του πάθους. Δεν είναι ανατομικό νυστέρι, είναι όπλο. Το αντικείμενό της είναι εχθρός της που θέλει όχι να αναιρέσει, αλλά να εξολοθρεύσει […]. Δεν λειτουργεί πλέον ως αυτοσκοπός, αλλά μονάχα ως μέσο. Το πραγματικό της πάθος είναι η αγανάκτηση, το ουσιαστικό της έργο η καταγγελία».

Karl Marx, Κριτική της εγελιανής φιλοσοφίας του δικαίου, 1844


Δεν ξέρω γιατί χρησιμοποίησα αυτά τα λόγια του Μαρξ για να ξεκινήσω αυτό το κείμενο. Μάλλον επειδή το είχα πάντα απωθημένο να τα χώσω κάπου, και δεν μου είχε δοθεί μέχρι τώρα η ευκαιρία. Τι σχέση έχουν με το περιεχόμενο του κειμένου; Καμία μα καμία απολύτως!

Δύο χρόνια συμπληρώνω σε μερικούς μήνες στο Πανεπιστήμιο, και από αυτά τα δύο χρόνια ένα πράγμα μου έχει μείνει βαθιά χαραγμένο στη μνήμη: οι παρατάξεις. Γιατί αν υπάρχει κάτι το εξωτικό, κάτι το αλλόκοτο, το αλλότριο, κάτι το ελκυστικό και αηδιαστικό συνάμα στα Ελληνικά Πανεπιστήμια, αυτό είναι οι φοιτητικές παρατάξεις. Παρατάξεις για κάθε γούστο, απλές, σύνθετες, εξαρτημένες, ανεξάρτητες, πολυπρόσωπες, μονοπρόσωπες, περιορισμένης ευθύνης και αντίληψης, και ότι άλλο δεν θα μπορούσε να γεννήσει ποτέ η τολμηρή φαντασία του πιο αφηρημένου ντανταϊστή συγγραφέα.

Θεωρώ καθήκον μου απέναντι στην Ιστορία να αποτιμήσω ό,τι έμαθα, βίωσα και είδα από τον Θαυμαστό Κόσμο των Φοιτητικών Παρατάξεων, για να μείνει ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Βέβαια, έχω άλλα δύο χρόνια να περάσω στο πανεπιστήμιο, αλλά δεν βαριέσαι; Είπα να γράψω και θα γράψω.


Αναρχικοί – Αντιεξουσιαστές - Αναρχοαυτόνομοι: Σύνθημα σας να είναι ένα «Σκατά σε όλες τις παρατάξεις»! Και ένα ακόμα, για εφεδρεία, «Κάτω το κράτος και ο καπιταλισμός». Δεν ξέρετε γιατί περάσατε σε πανεπιστήμιο, αλλά το νόημα είναι να είναι κλειστό, δηλαδή υπό κατάληψη. Δεν είναι και πιο εύκολο, άλλωστε;


Δίκτυο – ΑΡ. ΕΝ.: Σαν μέλη του κατ’ εξοχήν κόμματος της αριστερής μικροδιανόησης, δεν θα μπορούσατε να μην είσαστε μικροί μικροδιανοούμενοι. Επιβάλλεται να κατέχετε απόλυτα μια τεράστια συλλογή από αριστερά τσιτάτα, από Μαρξ, Λένιν, Μάο και Τσε μέχρι Καστοριάδη, Αλτουσέρ, Φλωράκη και δε συμμαζεύεται. Μπορείτε να είσαστε οτιδήποτε υπάρχει μεταξύ παλαιοκομμουνιστών και νεοκομμουνιστών (ή ευρωκομμουνιστών), η πολυφωνία είναι το νούμερο ένα συστατικό του χώρου σας, αρκεί να μην αποκλίνουμε περισσότερο από το να μη φαίνονται οι αποκλίσεις μας. Σε μη-κινηματικές περιόδους πάμε τυφλά μαζί με την ΠΑΣΠ, σε κινηματικές περιόδους τυφλά μαζί με τα ΕΑΑΚ, σε προεκλογικές περιόδους με κανέναν (είπαμε, καλή η ενωμένη αριστερά αλλά στις εκλογές είναι ο καθένας για την πάρτη του). Α, και το σύνθημα – κλειδί του πολύχρωμου, πλουραλιστικού, ανεκτικού κλπ προφίλ μας είναι ένα «Ντροπή, ντροπή σε κάθε σεξιστή/ είμαστε όλοι τραβεστί».


ΕΑΑΚ: Μόνο εσείς είσαστε οι pure αριστεροί, οι άλλοι είναι μπασταρδέματα. Κρατάτε το κλειδί για την ανάγνωση των Ιερών Γραφών του Μαρξισμού, είσαστε η πρωτοπορία και το υπόλοιπο φοιτητικό σώμα αλλοτριωμένο, άσχετο και αδιάβαστο. Η πεφωτισμένη ηγεσία σας πρέπει να περάσει το μήνυμα της στους πάντες με κάθε δυνατό τρόπο: από ανακοινώσεις και φυλλάδια που δεν καταλαβαίνει κανένας μέχρι καδρονιές και μπουνιές. Σε κινηματικές περιόδους στηρίζετε πάντα καταλήψεις, σε μη-κινηματικές περιόδους το ίδιο, στις εκλογές είσαστε γενικά κατά, αλλά η ψήφος που δίνεται σε εσάς έχει ιδιαίτερο πολιτικό νόημα και περνάει μηνύματα. Γενικά, ρέπετε προς την καφρίλα, μπύρες, τσιγάρα, αντάρτικα, ροκάδικα κοκ. Και αν κατά τύχη ντύνεστε λίγο κυριλέ, δεν είσαστε πλανημένος ΔΑΠίτης, αλλά στέλεχος της ΑΡΑΝ.


ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ: Ένα από τα πολλά μακριά χέρια του Περισσού και του ΚΚΕ. Μόνη πηγή αλήθειας ο Ριζοσπάστης και ο Οδηγητής. Προφήτες από Κολοζωφ μέχρι Κανέλλη. Εχθροί σας και σύνθημα που όλους μας ενώνει «ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΕΕ». Κατηγορείτε τα ΕΑΑΚ και το Δίκτυο ως όργανα του ΠΑΣΟΚ, σας κατηγορούν για την περιβόητη συγκυβέρνηση και τους κατηγορείτε ως πράκτορες και προβοκάτορες. Καλείτε σε συνελεύσεις συχνά μόνοι σας, κυνηγάτε τις εκλογές για να δοθεί το μήνυμα της Λαϊκής Αντεπίθεσης (όχι αγοράς), και γενικά μπορείτε να αναλύετε για 8ωρα τα πρακτικά της 3ης Διεθνούς και αν ήταν ή όχι ρεφορμιστής ο Μπρέζνιεφ.


ΠΑΣΠ: Καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ, απλή συνωνυμία. Είσαστε στο Πανεπιστήμιο όχι για να σπουδάσετε, αλλά για να βοηθήσετε τους συμφοιτητές σας, εν είδει Μητρός Τερέζας. Κατηγορείτε για όλα τα στραβά του κόσμου τη Δεξιά (ποτέ Νέα Δημοκρατία), άσχετα αν το κόμμα σας κυβερνούσε επί 20ετία. Όλοι κρύβετε έναν μικρό Ανδρέα μέσα σας, για αυτό δυσφορείτε απέναντι στους μειοψηφούντες εκσυγχρονιστές. Τα έχουμε πάντα καλά με το Δίκτυο και τα ΕΑΑΚ, κυρίως με τους δεύτερους γιατί είναι και επικίνδυνοι ώρες ώρες, και κατηγορούμε την Πανσπουδαστική ως «αριστερό ψάλτη της Δεξιάς», ενθυμούμενοι πάντα την συγκυβέρνηση. Στις εκλογές χάνετε κατά κανόνα από τη Δεξιά, αλλά φροντίζετε πάντα να παρουσιάζεται σημάδια νίκης. Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα’ ναι……………

Υ.Γ.: Εξυμνείτε πάντα ως ήρωα τον Τεμπονέρα και ακολουθείτε το δρόμο του, άσχετα αν δεν έχετε ούτε τα μισά ………….. να κάνετε αυτό που έκανε αυτός κάποτε.


ΔΑΠ: Το νόημα της (φοιτητικής) ζωής σας είναι ένα (ή περισσότερα): πάρτι, κλαμπ, μπουζούκια, Αράχοβα, Μύκονος κοκ. Και όλα αυτά επειδή εσείς δεν είσαστε υπάλληλοι όπως οι Πασόκοι (ποτέ ΠΑΣΠίτες), που φταίνε για όλα τα στραβά του κόσμου, άσχετα αν το κόμμα σας δεν έχει κάνει τίποτα για να το διορθώσει αυτά.

Με πολιτικές και ιδεολογίες να μην πολυασχολείστε, γιατί δεν τα ξέρετε και τόσο καλά ώστε να συζητήσετε. Το θέμα είναι να στηρίζετε με τα μπούνια Νέα Δημοκρατία (αποκλίσεις επιτρέπονται μόνο προς τα (άκρο)δεξιά).

Κατά τα άλλα να συχνάζετε Κολωνάκι, Κεφαλάρι, Γλυφάδα και Ψυρρή, και προσοχή στον ενδυματολογικό σας κώδικα: ό,τι δεν είναι trendy απλά δεν το φοράτε. Όχι και να σας λένε out-fashioned οι άλλοι.


Εδώ τελειώνει η ανατομία των φοιτητικών παρατάξεων που επιχείρησα να κάνω. Η αλήθεια είναι πως θα μπορούσα άνετα να γράψω πολύ περισσότερα, αλλά τα πλατιάσματα δεν αποτελούν γνώρισμα του γραπτού μου λόγου.

buzz it!

Παρασκευή 25 Μαΐου 2007

Κυκλοθυμία...

Έχω πολλές απορίες από τη ζωή μου... Ο anorganwtos έκανε την αρχή και έθεσε το ζήτημα της φιλίας. Κινούμενος στα ίδια μονοπάτια, θα προσπαθήσω να ψυχολογήσω τον εαυτό μου και να εκθέσω μερικούς προβληματισμούς μου.
Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Βασικά, δεν ξέρω γιατί μετά από ένα 5ήμερο διασκέδασης και ξεφαντώματος στη Μύκονο, η χαρά και η ευφορία του ταξιδιού κράτησε μόλις 2 μέρες, όσο δηλαδή και ο χρόνος που χρειάστηκα για να μπω ξανά σε full ρυθμούς, σε ρυθμούς Αθήνας... Είμαστε τόσο εγκλωβισμένοι στα προβλήματα μας, που ένα ταξίδι είναι απλά μία πρόσκαιρη διέξοδος από την καθημερινότητα μας, ή μήπως αυτό που πραγματικά ζητάμε είναι η ζωή μας να γίνει ένα "ταξίδι" με νέους προορισμούς, με νέους ορίζοντες και, ίσως, νέους "συνεπιβάτες"; Μήπως δεν είμαστε και τόσο ευχαριστημένοι με τη ζωή μας; Μήπως δεν έχουμε συμβιβαστεί με αυτά που μας προσφέρονται; Πόσο προσπαθούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας, να βρούμε τον εαυτό μας, να ανακαλύψουμε το βαθύτερο εγώ μας; Εντέλει, μήπως βρίσκομαι πάλι εν μέσω ενός μανιο-καταθληπτικού παραληρήματος και πρήζω άδικα και εσάς; Κατά πόσο "ψάχνεται" κανείς στις μέρες μας είναι καθαρά προσωπικό του θέμα. 'Αλλοι είναι ικανοποιημένοι με τα λεφτά... 'Αλλοι με τους/τις γκόμενους/ες... 'Αλλοι με το να πηγαίνουν στα μπουζούκια... Δεν τους επικρίνω. Και εγώ τα ίδια κάνω... Αλλά πόσο ικανοποιημένοι νιώθουν από τη ζωή τους; Πόσο γεμάτοι;
Νιώθω ότι σας κούρασα πάλι... Να με συμπαθάτε... Θα τα ξαναπούμε σύντομα...

ΥΓ. Ψάχνω νέα, ωραία και... ικανή ψυχολόγο να λύσει τα υπαρξιακά μου... Περιμένω τα βιογραφικά σας σημειώματα. (Απαραίτητη η επισύναψη φωτογραφίας...)

buzz it!

Πέμπτη 24 Μαΐου 2007

Περί φιλίας...

Απόψε, ξεκινάω σκεπτόμενος τος στίχους του τραγουδιού του Πάριου "'Ενα γράμμα": (στίχοι: Σαράντης Αλιβιζάτος, μουσική: Αντώνης Βαρδής)


Σου γράφω ένα γράμμα,
όχι πως θέλω να σ' το δώσω.
Να έτσι, για να μιλήσω λίγο
μαζί σου.


Αυτή τη στιγμή, νομίζω πως γράφω απλά για να γεμίσει το μπλογκ με κανά άρθρο και δεν μου αρέσει καθόλου... Επίσης, έχω την εντύπωση πως γενικά έχουμε πέσει λίγο από άποψη ποιότητας δημοσιεύσεων και είμαι στο δίλημμα: Να γράφω όποτε έχω έμπνευση, ή να γράφω συχνά για να έχει νέες δημοσιεύσεις το μπλογκ;


Μετά από συζήτηση που είχα σήμερα με άτομο που εκτιμώ, αναρωτιέμαι αν μπορείς να κάνεις πραγματικές φιλίες όσο μεγαλώνεις...
Την παρέα μου από το σχολείο, την έχω κρατήσει και στο Πανεπιστήμιο. Αυτά τα άτομα, ναι, είναι ΦΙΛΟΙ μου, έχουμε τις ίδιες περίπου συνήθειες, ίδια αίσθηση του χιούμορ, ξέρουμε τα καλά αλλά και τα στραβά μας, έχουμε μεγαλώσει μαζί βρε αδερφέ!
Τώρα είμαστε "μεγάλοι", έχουμε χάσει ίσως την παιδική αθωότητα ή αγνότητα, ξέρουμε να προστατεύουμε την εικόνα μας, να προβάλουμε την θετική πλευρά μας αν θέλετε, ή όπως είχα ακούσει σε ένα επεισόδιο των σοφών και πολύ ψαγμένων "S1NGLES", "Είμαστε αυτά που κάνουμε... Αλλά ποιοι είμαστε πραγματικά, αν περνάμε τον περισσότερο καιρό μας κάνοντας πράγματα που οι άλλοι προσδοκούν από εμάς να κάνουμε;" ...
Δηλαδή, ίσως στις κοινωνικές μας σχέσεις να προβάλουμε την εικόνα που επιτάσσει η περίσταση ή ο συνομιλητής... Ωραίος τρόπος για να γνωρίσεις κάποιον, ωραίος τρόπος για να έχετε μία "καλή σχέση", αλλά μάλλον όχι "υγιή σχέση"...
Αλήθεια, πόσο αληθινές είναι οι συναναστροφές μας στο Πανεπιστήμιο; Μου κάνει εντύπωση που όλοι "τα έχουν καλά με όλους"... Μακάρι να είμαι εγώ καχύποπτος, μακάρι να είμαι εγώ παράξενος, αλλά είναι πραγματικά αξιοσημείωτο... Ή όλοι με συμπαθούν, ή με θάβουν πίσω από την πλάτη μου, ή απλά είμαι αδιάφορος! Υπάρχει και η λύση βέβαια, του συμβιβασμού με το πως είναι ο άλλος, με σκοπό την ομαλή κοινωνική συμβίωση... Και πάλι δεν είναι αληθινή σχέση! Προσωπικά, προσπαθώ να είμαι ευχάριστος στους άλλους, προσπαθώ να έχω καλή σχέση με τους άλλους, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν μπορώ αν πω κάποιους "φίλους" μου, όπως τα παιδιά που κάνω παρέα από το δημοτικό... Ελπίζω να τα καταφέρω, γιατί κάποια άτομα τα εκτιμώ...


Ελπίζω να διαβάσω σχόλιά σας για το θέμα! Επίσης, ελπίζω να βγαίνει νόημα στο παραπάνω κείμενο, γιατί πραγματικά έγραφα ότι σκεφτόμουν, όπως το σκεφτόμουν, άρα μπορεί να είναι και ασύνδετο... Περιέργως, έχω μία αίσθηση πως "βάρυνα" το μπλογκ... Βλακεία! Δεν πειράζει όμως, κάνω δίαιτα... :P

Μέχρι το επόμενο κείμενο, ελπίζω να μιλάω ακόμα με όλους σας! (όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν!)


Α μπιεντό!

buzz it!