ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΧΑΡΑΓΜΕΝΕΣ ΣΤΑ ΣΟΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ...

Επιτέλους αποφάσισα να γράψω κι εγώ ένα αρθράκι για να εμπλουτίσω τη λίστα με τα ενδιφέροντα θεματάκια που δημοσιεύονται.. Ξεκίνησα με κάτι που με βασανίζει τελευταία, κάποια ερωτήματα που με απασχολούν και στα οποία ίσως να μην υπάρχει κάποια απάντηση...

Σε ποιό σημείο μπορεί να μας φτάσει ένας έρωτας, μια αγάπη? Ξέρουμε?

Πραγματικά αρχίζω να πιστεύω ότι η δύναμη που έχουν αυτά τα συναισθήματα είναι πολλές φορές ότι πιο δυνατό μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος!!
Και δεν το λέω γιατί κάτι άκουσα, το λέω γιατί το ζω, το βιώνω για την ακρίβεια...


Εδώ και κάποιους μήνες, ζω μια μετα χωρισμού περίοδο και λέω ζω, γιατί κάθε μέρα που περνάει πραγματικά ΖΩ το χωρισμό αυτό. Η επικοινωνία κομμένη, εχω χάσει τα ιχνη του και κανένας πλέον δε μου μεταδίδει νέα του. Συχνά λέω στον εαυτό μου "Δε βαριέσαι..! Αυτό ήταν! Πάμε γι' άλλα" Το επαναλαμβάνω συχνά! Ποιός ξέρει? Ίσως κάποια στιγμή να το πιστέψω...

Το πρόβλημα όμως είναι οτι αν και ξέρω τι πρέπει να πω σε κάποιον, σ' εμένα τα λόγια δε φτάνουν και οι λέξεις δε βγάζουν νόημα. Δεν ακούω παρά μόνο δέχομαι και συμφωνώ με όλα αυτά που κάποιος μπορεί να μου πει, απλά δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Έχω βρεθεί και στη δική τους θέση, προσπαθώντας να τους κάνω να ξεχάσουν, αλλά τώρα βλέπω ότι αν δε ζήσεις μια κατάσταση δεν μορείς να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται... Ακόμα το μυαλό μου είναι κολλημένο ΕΚΕΙ, σε αυτό που έχασα, σφηνωμένο σε αυτό που έζησα και δεν το κουμαντάρω πια.

Μια φίλη με ρώτησε, πόσο μπορεί να κρατήσει όλο αυτό, πόσο μπορεί να με παιδέψει ακόμα και πότε θα σταματήσει αυτή την τρέλα που κυριαρχεί το μυαλό μου... Της απάντησα ότι δεν ξέρω! Ειλικρινά δεν ξέρω! Είναι κάτι που δεν μπορώ να πω ότι γνωρίζω το τέλος του.. Ο χρόνος θα δείξει...

Είναι αυτό που είπα στην αρχή, ότι αυτά τα συναισθήματα είναι τελικά ότι πιο δυνατό πορεί να ζήσει ένας άνθρωπος.Για μένα λοιπόν, όποιος περνάει κάτι τέτοιο είναι ανίσχυρος, ανήμπορος, ανίκανος να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτο που του λέει το μυαλό του. Κάποια στιγμή θα το σταματήσει, θα το αφήσει αλλά ποτέ δε θα το ξεχάσει..

Ας μη γελιόμαστε.. Οι μαγάλες αγάπες και οι δυνατοί έρωτες μπορεί κάποια στιγμή να χάνονται αλλά είναι ακόμα εκεί κρυμμένοι!!

Είναι εκεί που τους αφήσαμε, καλά κλειδωμένους, προστατευμένους από οτιδήποτε λειτουργεί σα γόμα που σβήνει..... Είναι εκεί που τους έχουμε αφήσει να μας περιμένουν και να μας θυμίζουν δικά μας πράγματα κάποιες νύχτες μοναξιάς.
Είναι εκεί, στη θέση που τους ανήκει, στην καρδιά μας βαθειά χαραγμένοι και ανεξίτηλοι...

Περί Θρησκείας

Καιρό είχα στο μυαλό μου να γράψω για το θέμα, όμως πάντα κάτι με απέτρεπε...

Είχα κάνει και στο γνωστό φόρουμ μία προσπάθεια να συζητήσω "περί θρησκείας", αλλά η θεματική ενότητα δεν έτυχε της δέουσας προσοχής και την παράτησα...

Νομίζω πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να γράψω το άρθρο: ακριβώς 9 και 5!

Είμαι ξύπνιος από τις 7 το πρωί, 9 με 7 ήμουν ΑΣΟΕΕ, αυτή τη στιγμή το κεφάλι μου είναι καζάνι, άρα προσφέρεται για να αρχίσω τις ασυναρτησίες...

Θα ξεκινήσω την "απαγορευμένη δημοσίευση", με μία παραδοχή που με αφορά και ίσως σας βοηθήσει να κατανοήσετε υπό ποία βάση γίνεται η παρούσα ανάλυση: είμαι θρήσκος...

Μία φράση που άκουσα όταν ήμουν μικρότερος και από τότε μου έχει εντυπωθεί στο μυαλό: "ο άνθρωπος πιστεύει, επειδή έχει ανάγκη να πιστεύει κάπου".

Ο άνθρωπος πιστεύει γιατί είναι αδύναμος σα χαρακτήρας...

Δεν έχει αρκετή πίστη στον εαυτό του ίσως και χρειάζεται κάποιον "να τον γεμίζει αυτοπεποίθηση"...

Πόσες φορές άλλωστε δεν έχετε κάνει το σταυρό σας ή έχετε επικαλεστεί την Παναγία όταν "σας κάθεται μία στραβή";

Η θρησκεία για τον άνθρωπο είναι ένα "υποκατάστατο γνώσης".

Όσα δεν γνωρίζει/είναι σε θέση να ερμηνεύσει/καταλαβαίνει ο άνθρωπος, για να μην τρελαθεί ή για να μην πολυσκοτίζεται κιόλας, τα ρίχνει σε μία αόρατη υπέρτατη δύναμη, που λέγεται θεός...

Όλους κάποια στιγμή τους απασχολούν τα "υπαρξιακά" τους.

Ε, η θρησκεία τους βγάζει από τη δυσχερή θέση:

Πως δημιουργήθηκε ο κόσμος;

Ποιος τον δημιούργησε;

Γιατί τον δημιούργησε;

Επίσης, η θρησκεία σε βοηθάει να ξεπεράσεις κάποιες φοβίες σου:

Για παράδειγμα, ο άνθρωπος δεν έχει καλή σχέση με την έννοια του θανάτου.

Τον φοβίζει.

Κάποιος πρέπει να σε κάνει να συμβιβαστείς με την ιδέα του...

Μπορεί να έρθεις τώρα και να μου πεις εσύ, τι σε νοιάζει εσένα, κατεστραμμένε Ανοργάνωτε, καλό δεν κάνουν στον κόσμο όλα αυτά;

Δεν μπορώ να απαντήσω, γιατί δεν ξέρω πως θα ήταν αλλιώς τα πράγματα...

Αλλά μπορώ να τονίσω κάποια ας το πούμε αρνητικά (χωρίς να έχω διάθεση προσβολής κάποιου θρησκεύματος)!

Καταρχήν, για μένα η θρησκεία είναι ο αμεσότερος τρόπος ελέγχου και χειραγώγησης της κοινής γνώμης.

Απαγορεύουν τρόπους συμπεριφοράς, επιβάλλουν άλλους, ενώ ο κόσμος, τα ακολουθεί με τη θέλησή του!

Έχει τη δύναμη να σου επιβάλει από φαγητό μέχρι πόλεμο (μέχρι και εμείς οι "άγιοι" χριστιανοί έχουμε καταφύγει σε "Ιερούς" πολέμους στο πέρασμα της Ιστορίας, μην νομίζετε πως σκέφτομαι μόνο τους τρέντυ Ιερούς πολέμους...)

Να μιλήσουμε για τον πλούτο των εκκλησιών; (ευτυχώς αρκετά από αυτά πάνε για καλό σκοπό)

Για τις καταστροφές των "ανταγωνιστικών" δημιουργημάτων; (αλήθεια, πόσοι γνωρίζετε πως οι πρώτοι χριστιανοί έχτιζαν ναούς πάνω σε αρχαίους ειδωλολατρικούς για να μην υπάρχει "ανταγωνισμός"; )

Θέλω να συνεχίσω να γράφω, θέλω να αναπτύξω το θέμα περεταίρω, αλλά φοβάμαι πως δεν θα έχουμε πάνω σε τι να συζητήσουμε μετά...

Θέλω η συνέχεια του άρθρου να γίνει στο κομμάτι των σχολίων!

Ξεκινήστε και ακολουθώ!


Bonus Link: Το site που συντονίζει την "ημέρα Αμαλίας".

Αυτή η δημοσιεύση είναι κάτι σαν απάντηση σε κάποια σχόλια ότι δε γράφω συχνά...όντως δε γράφω πλέον πολύ συχνά...και όταν λέω πλέον εννοώ αφού τελείωσα το σχολείο...Ήταν επειδή όλα ήταν (ή μου φαίνονταν) πολύ όμορφα, μάλλον επειδή ήταν καινούρια.

ο λόγος είναι ότι έχω το γραπτό λόγο σαν ένα τρόπο να εκφράσω τα συναισθήματά μου...

όταν λοιπόν αυτά που έχω μέσα μου είναι θετικά, τότε δε διστάζω να τα εξωτερικεύσω! Ξέρεις, χοροπηδάω...χαμογελάω σε όλους, τραγουδάω, βγάζω προς τα έξω τη χαρά που έχω μέσα μου, τέλοσπάντων!

Όταν όμως υπάρχουν πράγματα που με πνίγουν; Τι μπορώ να κάνω; Να κάτσω να ξεσπάσω σε ανθρώπους που δε φταίνε, όμως μπορούν να με ανεχτουν;Δεν είναι δίκαιο. Να ξεσπάσω σε αυτούς ή αυτά που φταινε; Μου είναι πάντα πολύ δύσκολο να τα αντιμετωπίσω ή και κάποιες φορές είναι αδυνατο, γιατί μπορεί να έχει να κάνει με καταστάσεις που είναι πέρα από τις δυνάμεις μου, το πεδίο όσων ελέγχω.

Έτσι, λοιπόν, ξεσπάω στο γράψιμο. Γράφω με ένα έμμεσο (ή και άμεσο για κάποιους) τρόπο όσα με απασχολούν...λες και δε θα τα διαβάσει κανεις και ταυτόχρονα σαν να προκειται να τα διαβάσουν όλοι...Και ξέρεις ποια είναι η μαγεία του γραπτού λόγου; Ότι κανείς δε θα βρεθεί να σου πει όχι. Και όσο πιο καλά δομημένος είναι ο λόγος σου, τόσο πιο αδύναμα είναι τα "όχι", που ίσως κάποιος βρεθεί για να προβάλει απέναντί του.

Αυτο δείχνει την αλαζονία , αλλά και την ταιράστια ευαισθησία όσων γράφουν...είτε γράφουν για να πουν κάτι...είτε για να μην πουν πολλά...

Επειδή όμως τώρα δε γράφω στο ημερολόγιό μου, αλλά σε ένα blog, λέω να βάλω και μια ερώτηση που ίσως δώσει αφορμή για κάποιο σχολιασμό...Τι είναι σωστό; Να λέμε όσα μας προβληματίζουν σε αυτους που μπορεί να ευθύνονται για την τυχόν άσχημη ψυχολογική μας διάθεση ή να "γινόμαστε συγγραφείς", να μην επιβαρύνουμε άλλον παρά τον εαυτό μας -άντε, και κάποιους "δικούς μας"ανθρώπους- με τα προβλήματά μας;

Συγνώμη που αυτά που γράφω δεν είναι όμορφά...ελπίζω τουλάχιστον να είναι αληθινά, γιατί κάποιοι λένε ότι στην αλήθεια κρύβεται η πραγματική ομορφιά...

Τίνος είναι ρε γυναίκα το... blog;;;

Η παρούσα δημοσίευση είναι χμμμ... Blog-απολογιστική!
Πιθανότατα θα φανεί ανούσια και χωρίς ενδιαφέρον στους περισσοτέρους, οπότε αν καθήσετε να τη διαβάσετε, μην μου πείτε πως δεν σας προειδοποίησα...


Δεν έχουμε πολύ καιρό "στον αέρα"... Το μπλογκ ξεκίνησε σαν ιδέα μέσα μου, όταν μία άλλη ιδέα, για ένα site, προσγειώθηκε ανώμαλα, όταν άρχισα να συνειδητοποιώ (με τη βοήθεια των πιο ψύχραιμων) πόσο δύσκολο είναι να "κρατάς" έναν ιστότοπο... Να σας πω την αλήθεια, ποτέ δεν πείστηκα... Ήλπιζα πως εάν κάπου δουλεύουν πολλά άτομα, γίνεται καλή δουλειά...


Μεταξύ αστείου και σοβαρού λοιπόν, πρότεινα σε φίλους και γνωστούς να γράψουν άρθρα σε κάτι που ετοίμαζα, και εγένετο Brain Storing!


Είναι γεγονός πως εδώ, δεν έχουμε μανιέρες... Ο κάθε συγγραφέας είναι ελεύθερος να γράφει ότι θέλει, εξάλλου σκοπός μου ήταν το παρόν ιστολόγιο να είναι "φοιτητικό ηλεκτρονικό περιοδικό ποικίλης ύλης"...


Πριν από μερικές μέρες, γράφτηκε το "Περί φιλίας". Ένα άρθρο που γράφτηκε χωρίς προετοιμασία, ένα άρθρο που ακόμα με προβληματίζει στο κατά πόσο "ταίριαζε"
στην όλη "εικόνα" του blog ως τώρα...


Σίγουρα σαν άρθρο, όπως αποδεικνύεται -από την πληθώρα σχολίων και γενικότερα την αύξηση της επισκεψιμότητας- ήταν "πιασάρικο"... Να σου πω την αλήθεια, ποτέ δεν πίστεψα πως θα συμβεί αυτό...


Ξεκινώντας το συγκεκριμένο κείμενο, είχα εκφράσει έναν προβληματισμό μου, για το αν πρέπει να γράφω απλά για να υπάρχουν νέες δημοσιεύσεις, ή αν πρέπει να περιμένω πότε θα μου έρθει η -ο Θεός να την κάνει- έμπνευση.


Αυτός ο προβληματισμός με κυνηγάει ακόμα, ίσως πιο πολύ από την προηγούμενη φορά και ο λόγος είναι το ίδιο το άρθρο! Αν συνεχίσω να γράφω στο ίδιο στυλ, μία φορά την ημέρα ας πούμε, η επισκεψιμότητα θα διατηρηθεί σε αρκετά υψηλά επίπεδα και το ιστολόγιο θα αρχίσει να διαδίδεται.


Και όμως, αυτό δεν με ικανοποιεί...
Προτιμώ να γράφω για τον εαυτούλη μου και τα δύο, τρία, πέντε, δέκα άτομα που διαβάζουν το μπλογκ επειδή τους αρέσει, παρά να γράφω μαζικά/πιασάρικα για να ικανοποιώ μεγαλύτερη μερίδα αναγνωστών...


Ελπίζω κάποια μέρα να έχουμε πολλούς συντάκτες, να έχουμε συνέχεια νέα ποιοτικά άρθρα
με σκοπό πρώτα να περνάμε καλά εμείς και μετά όλοι οι άλλοι!
Μακάρι όλοι οι αναγνώστες να γίνουν συντάκτες! (πράγμα που στα blogs λόγω σχολίων, επιτυγχάνεται σε μεγάλο βαθμό)


Στην τελική, το μπλογκ ανήκει (όχι στο λαό του...) σε όποιον το γουστάρει!!!



Bonus Link: Το banner του blog

Έχετε ακουστά την έκφραση "κλασσικός ΔΑΠίτης";;;

Χιουμοριστικό-καυστικό κείμενο που μου έστειλε ο φίλος anarchocapitalist και θα το δημοσιεύσω μετά από άδειά του. Όσοι έχουν αίσθηση του χιούμορ, δεν θα προσβληθούν...

«Η κριτική δεν είναι πάθος του εγκεφάλου, είναι ο εγκέφαλος του πάθους. Δεν είναι ανατομικό νυστέρι, είναι όπλο. Το αντικείμενό της είναι εχθρός της που θέλει όχι να αναιρέσει, αλλά να εξολοθρεύσει […]. Δεν λειτουργεί πλέον ως αυτοσκοπός, αλλά μονάχα ως μέσο. Το πραγματικό της πάθος είναι η αγανάκτηση, το ουσιαστικό της έργο η καταγγελία».

Karl Marx, Κριτική της εγελιανής φιλοσοφίας του δικαίου, 1844

Δεν ξέρω γιατί χρησιμοποίησα αυτά τα λόγια του Μαρξ για να ξεκινήσω αυτό το κείμενο. Μάλλον επειδή το είχα πάντα απωθημένο να τα χώσω κάπου, και δεν μου είχε δοθεί μέχρι τώρα η ευκαιρία. Τι σχέση έχουν με το περιεχόμενο του κειμένου; Καμία μα καμία απολύτως!

Δύο χρόνια συμπληρώνω σε μερικούς μήνες στο Πανεπιστήμιο, και από αυτά τα δύο χρόνια ένα πράγμα μου έχει μείνει βαθιά χαραγμένο στη μνήμη: οι παρατάξεις. Γιατί αν υπάρχει κάτι το εξωτικό, κάτι το αλλόκοτο, το αλλότριο, κάτι το ελκυστικό και αηδιαστικό συνάμα στα Ελληνικά Πανεπιστήμια, αυτό είναι οι φοιτητικές παρατάξεις. Παρατάξεις για κάθε γούστο, απλές, σύνθετες, εξαρτημένες, ανεξάρτητες, πολυπρόσωπες, μονοπρόσωπες, περιορισμένης ευθύνης και αντίληψης, και ότι άλλο δεν θα μπορούσε να γεννήσει ποτέ η τολμηρή φαντασία του πιο αφηρημένου ντανταϊστή συγγραφέα.

Θεωρώ καθήκον μου απέναντι στην Ιστορία να αποτιμήσω ό,τι έμαθα, βίωσα και είδα από τον Θαυμαστό Κόσμο των Φοιτητικών Παρατάξεων, για να μείνει ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Βέβαια, έχω άλλα δύο χρόνια να περάσω στο πανεπιστήμιο, αλλά δεν βαριέσαι; Είπα να γράψω και θα γράψω.

Αναρχικοί – Αντιεξουσιαστές - Αναρχοαυτόνομοι: Σύνθημα σας να είναι ένα «Σκατά σε όλες τις παρατάξεις»! Και ένα ακόμα, για εφεδρεία, «Κάτω το κράτος και ο καπιταλισμός». Δεν ξέρετε γιατί περάσατε σε πανεπιστήμιο, αλλά το νόημα είναι να είναι κλειστό, δηλαδή υπό κατάληψη. Δεν είναι και πιο εύκολο, άλλωστε;

Δίκτυο – ΑΡ. ΕΝ.: Σαν μέλη του κατ’ εξοχήν κόμματος της αριστερής μικροδιανόησης, δεν θα μπορούσατε να μην είσαστε μικροί μικροδιανοούμενοι. Επιβάλλεται να κατέχετε απόλυτα μια τεράστια συλλογή από αριστερά τσιτάτα, από Μαρξ, Λένιν, Μάο και Τσε μέχρι Καστοριάδη, Αλτουσέρ, Φλωράκη και δε συμμαζεύεται. Μπορείτε να είσαστε οτιδήποτε υπάρχει μεταξύ παλαιοκομμουνιστών και νεοκομμουνιστών (ή ευρωκομμουνιστών), η πολυφωνία είναι το νούμερο ένα συστατικό του χώρου σας, αρκεί να μην αποκλίνουμε περισσότερο από το να μη φαίνονται οι αποκλίσεις μας. Σε μη-κινηματικές περιόδους πάμε τυφλά μαζί με την ΠΑΣΠ, σε κινηματικές περιόδους τυφλά μαζί με τα ΕΑΑΚ, σε προεκλογικές περιόδους με κανέναν (είπαμε, καλή η ενωμένη αριστερά αλλά στις εκλογές είναι ο καθένας για την πάρτη του). Α, και το σύνθημα – κλειδί του πολύχρωμου, πλουραλιστικού, ανεκτικού κλπ προφίλ μας είναι ένα «Ντροπή, ντροπή σε κάθε σεξιστή/ είμαστε όλοι τραβεστί».

ΕΑΑΚ: Μόνο εσείς είσαστε οι pure αριστεροί, οι άλλοι είναι μπασταρδέματα. Κρατάτε το κλειδί για την ανάγνωση των Ιερών Γραφών του Μαρξισμού, είσαστε η πρωτοπορία και το υπόλοιπο φοιτητικό σώμα αλλοτριωμένο, άσχετο και αδιάβαστο. Η πεφωτισμένη ηγεσία σας πρέπει να περάσει το μήνυμα της στους πάντες με κάθε δυνατό τρόπο: από ανακοινώσεις και φυλλάδια που δεν καταλαβαίνει κανένας μέχρι καδρονιές και μπουνιές. Σε κινηματικές περιόδους στηρίζετε πάντα καταλήψεις, σε μη-κινηματικές περιόδους το ίδιο, στις εκλογές είσαστε γενικά κατά, αλλά η ψήφος που δίνεται σε εσάς έχει ιδιαίτερο πολιτικό νόημα και περνάει μηνύματα. Γενικά, ρέπετε προς την καφρίλα, μπύρες, τσιγάρα, αντάρτικα, ροκάδικα κοκ. Και αν κατά τύχη ντύνεστε λίγο κυριλέ, δεν είσαστε πλανημένος ΔΑΠίτης, αλλά στέλεχος της ΑΡΑΝ.

ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ: Ένα από τα πολλά μακριά χέρια του Περισσού και του ΚΚΕ. Μόνη πηγή αλήθειας ο Ριζοσπάστης και ο Οδηγητής. Προφήτες από Κολοζωφ μέχρι Κανέλλη. Εχθροί σας και σύνθημα που όλους μας ενώνει «ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΕΕ». Κατηγορείτε τα ΕΑΑΚ και το Δίκτυο ως όργανα του ΠΑΣΟΚ, σας κατηγορούν για την περιβόητη συγκυβέρνηση και τους κατηγορείτε ως πράκτορες και προβοκάτορες. Καλείτε σε συνελεύσεις συχνά μόνοι σας, κυνηγάτε τις εκλογές για να δοθεί το μήνυμα της Λαϊκής Αντεπίθεσης (όχι αγοράς), και γενικά μπορείτε να αναλύετε για 8ωρα τα πρακτικά της 3^ης Διεθνούς και αν ήταν ή όχι ρεφορμιστής ο Μπρέζνιεφ.

ΠΑΣΠ: Καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ, απλή συνωνυμία. Είσαστε στο Πανεπιστήμιο όχι για να σπουδάσετε, αλλά για να βοηθήσετε τους συμφοιτητές σας, εν είδει Μητρός Τερέζας. Κατηγορείτε για όλα τα στραβά του κόσμου τη Δεξιά (ποτέ Νέα Δημοκρατία), άσχετα αν το κόμμα σας κυβερνούσε επί 20ετία. Όλοι κρύβετε έναν μικρό Ανδρέα μέσα σας, για αυτό δυσφορείτε απέναντι στους μειοψηφούντες εκσυγχρονιστές. Τα έχουμε πάντα καλά με το Δίκτυο και τα ΕΑΑΚ, κυρίως με τους δεύτερους γιατί είναι και επικίνδυνοι ώρες ώρες, και κατηγορούμε την Πανσπουδαστική ως «αριστερό ψάλτη της Δεξιάς», ενθυμούμενοι πάντα την συγκυβέρνηση. Στις εκλογές χάνετε κατά κανόνα από τη Δεξιά, αλλά φροντίζετε πάντα να παρουσιάζεται σημάδια νίκης. Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα’ ναι……………

Υ.Γ.: Εξυμνείτε πάντα ως ήρωα τον Τεμπονέρα και ακολουθείτε το δρόμο του, άσχετα αν δεν έχετε ούτε τα μισά ………….. να κάνετε αυτό που έκανε αυτός κάποτε.

ΔΑΠ: Το νόημα της (φοιτητικής) ζωής σας είναι ένα (ή περισσότερα): πάρτι, κλαμπ, μπουζούκια, Αράχοβα, Μύκονος κοκ. Και όλα αυτά επειδή εσείς δεν είσαστε υπάλληλοι όπως οι Πασόκοι (ποτέ ΠΑΣΠίτες), που φταίνε για όλα τα στραβά του κόσμου, άσχετα αν το κόμμα σας δεν έχει κάνει τίποτα για να το διορθώσει αυτά.

Με πολιτικές και ιδεολογίες να μην πολυασχολείστε, γιατί δεν τα ξέρετε και τόσο καλά ώστε να συζητήσετε. Το θέμα είναι να στηρίζετε με τα μπούνια Νέα Δημοκρατία (αποκλίσεις επιτρέπονται μόνο προς τα (άκρο)δεξιά).

Κατά τα άλλα να συχνάζετε Κολωνάκι, Κεφαλάρι, Γλυφάδα και Ψυρρή, και προσοχή στον ενδυματολογικό σας κώδικα: ό,τι δεν είναι trendy απλά δεν το φοράτε. Όχι και να σας λένε out-fashioned οι άλλοι.

Εδώ τελειώνει η ανατομία των φοιτητικών παρατάξεων που επιχείρησα να κάνω. Η αλήθεια είναι πως θα μπορούσα άνετα να γράψω πολύ περισσότερα, αλλά τα πλατιάσματα δεν αποτελούν γνώρισμα του γραπτού μου λόγου.

Κυκλοθυμία...

Έχω πολλές απορίες από τη ζωή μου... Ο anorganwtos έκανε την αρχή και έθεσε το ζήτημα της φιλίας. Κινούμενος στα ίδια μονοπάτια, θα προσπαθήσω να ψυχολογήσω τον εαυτό μου και να εκθέσω μερικούς προβληματισμούς μου.
Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Βασικά, δεν ξέρω γιατί μετά από ένα 5ήμερο διασκέδασης και ξεφαντώματος στη Μύκονο, η χαρά και η ευφορία του ταξιδιού κράτησε μόλις 2 μέρες, όσο δηλαδή και ο χρόνος που χρειάστηκα για να μπω ξανά σε full ρυθμούς, σε ρυθμούς Αθήνας... Είμαστε τόσο εγκλωβισμένοι στα προβλήματα μας, που ένα ταξίδι είναι απλά μία πρόσκαιρη διέξοδος από την καθημερινότητα μας, ή μήπως αυτό που πραγματικά ζητάμε είναι η ζωή μας να γίνει ένα "ταξίδι" με νέους προορισμούς, με νέους ορίζοντες και, ίσως, νέους "συνεπιβάτες"; Μήπως δεν είμαστε και τόσο ευχαριστημένοι με τη ζωή μας; Μήπως δεν έχουμε συμβιβαστεί με αυτά που μας προσφέρονται; Πόσο προσπαθούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας, να βρούμε τον εαυτό μας, να ανακαλύψουμε το βαθύτερο εγώ μας; Εντέλει, μήπως βρίσκομαι πάλι εν μέσω ενός μανιο-καταθληπτικού παραληρήματος και πρήζω άδικα και εσάς; Κατά πόσο "ψάχνεται" κανείς στις μέρες μας είναι καθαρά προσωπικό του θέμα. 'Αλλοι είναι ικανοποιημένοι με τα λεφτά... 'Αλλοι με τους/τις γκόμενους/ες... 'Αλλοι με το να πηγαίνουν στα μπουζούκια... Δεν τους επικρίνω. Και εγώ τα ίδια κάνω... Αλλά πόσο ικανοποιημένοι νιώθουν από τη ζωή τους; Πόσο γεμάτοι;
Νιώθω ότι σας κούρασα πάλι... Να με συμπαθάτε... Θα τα ξαναπούμε σύντομα...

ΥΓ. Ψάχνω νέα, ωραία και... ικανή ψυχολόγο να λύσει τα υπαρξιακά μου... Περιμένω τα βιογραφικά σας σημειώματα. (Απαραίτητη η επισύναψη φωτογραφίας...)

Περί φιλίας...

Απόψε, ξεκινάω σκεπτόμενος τος στίχους του τραγουδιού του Πάριου "'Ενα γράμμα": (στίχοι: Σαράντης Αλιβιζάτος, μουσική: Αντώνης Βαρδής)

Σου γράφω ένα γράμμα,
όχι πως θέλω να σ' το δώσω.
Να έτσι, για να μιλήσω λίγο
μαζί σου.

Αυτή τη στιγμή, νομίζω πως γράφω απλά για να γεμίσει το μπλογκ με κανά άρθρο και δεν μου αρέσει καθόλου... Επίσης, έχω την εντύπωση πως γενικά έχουμε πέσει λίγο από άποψη ποιότητας δημοσιεύσεων και είμαι στο δίλημμα: Να γράφω όποτε έχω έμπνευση, ή να γράφω συχνά για να έχει νέες δημοσιεύσεις το μπλογκ;


Μετά από συζήτηση που είχα σήμερα με άτομο που εκτιμώ, αναρωτιέμαι αν μπορείς να κάνεις πραγματικές φιλίες όσο μεγαλώνεις...
Την παρέα μου από το σχολείο, την έχω κρατήσει και στο Πανεπιστήμιο. Αυτά τα άτομα, ναι, είναι ΦΙΛΟΙ μου, έχουμε τις ίδιες περίπου συνήθειες, ίδια αίσθηση του χιούμορ, ξέρουμε τα καλά αλλά και τα στραβά μας, έχουμε μεγαλώσει μαζί βρε αδερφέ!
Τώρα είμαστε "μεγάλοι", έχουμε χάσει ίσως την παιδική αθωότητα ή αγνότητα, ξέρουμε να προστατεύουμε την εικόνα μας, να προβάλουμε την θετική πλευρά μας αν θέλετε, ή όπως είχα ακούσει σε ένα επεισόδιο των σοφών και πολύ ψαγμένων "S1NGLES", "Είμαστε αυτά που κάνουμε... Αλλά ποιοι είμαστε πραγματικά, αν περνάμε τον περισσότερο καιρό μας κάνοντας πράγματα που οι άλλοι προσδοκούν από εμάς να κάνουμε;" ...
Δηλαδή, ίσως στις κοινωνικές μας σχέσεις να προβάλουμε την εικόνα που επιτάσσει η περίσταση ή ο συνομιλητής... Ωραίος τρόπος για να γνωρίσεις κάποιον, ωραίος τρόπος για να έχετε μία "καλή σχέση", αλλά μάλλον όχι "υγιή σχέση"...
Αλήθεια, πόσο αληθινές είναι οι συναναστροφές μας στο Πανεπιστήμιο; Μου κάνει εντύπωση που όλοι "τα έχουν καλά με όλους"... Μακάρι να είμαι εγώ καχύποπτος, μακάρι να είμαι εγώ παράξενος, αλλά είναι πραγματικά αξιοσημείωτο... Ή όλοι με συμπαθούν, ή με θάβουν πίσω από την πλάτη μου, ή απλά είμαι αδιάφορος! Υπάρχει και η λύση βέβαια, του συμβιβασμού με το πως είναι ο άλλος, με σκοπό την ομαλή κοινωνική συμβίωση... Και πάλι δεν είναι αληθινή σχέση! Προσωπικά, προσπαθώ να είμαι ευχάριστος στους άλλους, προσπαθώ να έχω καλή σχέση με τους άλλους, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν μπορώ αν πω κάποιους "φίλους" μου, όπως τα παιδιά που κάνω παρέα από το δημοτικό... Ελπίζω να τα καταφέρω, γιατί κάποια άτομα τα εκτιμώ...


Ελπίζω να διαβάσω σχόλιά σας για το θέμα! Επίσης, ελπίζω να βγαίνει νόημα στο παραπάνω κείμενο, γιατί πραγματικά έγραφα ότι σκεφτόμουν, όπως το σκεφτόμουν, άρα μπορεί να είναι και ασύνδετο... Περιέργως, έχω μία αίσθηση πως "βάρυνα" το μπλογκ... Βλακεία! Δεν πειράζει όμως, κάνω δίαιτα... :P

Μέχρι το επόμενο κείμενο, ελπίζω να μιλάω ακόμα με όλους σας! (όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν!)


Α μπιεντό!

Πάει και η Μύκονος!

Επέστρεψε η ΔΑΠ ΑΣΟΕΕ από τη Μύκονο, επέστρεψε και ο Ανοργάνωτος, άρα ήρθε η ώρα να σχολιάσω... :-D

Καταρχήν, πρέπει να αναφέρω πως 18 με 22 Μαΐου (ημερομηνίες που πήγε η ΔΑΠ), είχε απίστευτα πολύ κόσμο... Και υποθέτω πως αυτός ο κόσμος, δεν είναι ο συνήθης στη Μύκονο... Ήταν όλο το νησί γεμάτο φοιτητές και φοιτήτριες από πάρα πολλές σχολές! Είδα άτομα στη Μύκονο που είχα να δω από το σχολείο... Χαμός!!!

Ωραίες παραλίες, ευγενικοί καταστηματάρχες (όχι οι κλασικοί ελληναράδες τουριστολάγνοι που βλέπουν μόνο το πορτοφόλι σου και ετοιμάζονται για αρπαχτή), καλή ποιότητα παρεχόμενων υπηρεσιών (για αυτό και αυτές οι τιμές), γραφικά σοκάκια, ωραία κλαμπς, καλή διάθεση, καλή παρέα!

Τελικά, τις εκδρομές της ΔΑΠ, τις εγκρίνω!!! :)

Και του χρόνου!



Και συνεχίζουμε την ανάλυση:

Αφού τελείωσε και η Μύκονος, αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για τη χειρότερη περίοδο των φοιτητών...

Έρχεται η Εξ-ω από εδώ-εταστική...

Και όχι τίποτα, αλλά έχουμε και καιρό να περάσουμε τη διαδικασία και έχουμε ξεχάσει πως είναι το διάβασμα... (μην σου πω και το γράψιμο... Δεν θα μπορώ να πιάσω το στυλό... Αλήθεια, γίνεται να γράψω με πληκτρολόγιο;;;)

Τι να πω; Κουράγιο αδέρφια... (αναζητείται τρόπος με τον οποίο θα μαθαίνω τα μαθήματα χωρίς να τα διαβάζω...)

Μπορώ να προσπεράσω την εξεταστική, χωρίς να το καταλάβω;;; :-D

Θα ακολουθήσει άρθρο με μέρη που επισκέπτονται φοιτητές! (θα κάνω μία σύντομη έρευνα/γκάλοπ στο φόρουμ και θα δημοσιεύσω αποτελέσματα...)

Σχολιάζοντας την επικαιρότητα...

Κάθομαι στο PC και συνειδητοποιώ πως έχω καιρό να γράψω στο μπλογκ...
Σκέφτομαι για ένα καλό θέμα, αλλά δεν βρίσκω...
Ευτυχώς, δεν διαβάζει κανείς αυτά που γράφω...
Άρα θα κάνω μία περιπλάνηση ανάμεσα σε διάφορες σκέψεις που έρχονται στο μυαλό μου!



Λοιπόν, πρώτη είδηση, ο Ολυμπιακός πρωταθλητής!
17 βαθμοί χωρίζουν την ομάδα από τον Βάζελο, μετά τη λήξη και του αγώνα του τελευταίου.
Αλλά ο κόσμος δεν χαίρεται, δεν έχει όρεξη να πειράξει τον φίλο του Παναθηναϊκό, λόγω Ριβάλντο...
Α, ρε Ρίμπο, τι μας κάνεις...



Ας πάω σε άλλο μεγάλο γεγονός της εβδομάδας...
ESC!
Ή αλλιώς τα μαύρα μας τα χάλια...
Είναι δυνατόν, από την Παπαρίζου και μετά να μην έχει βγει καμία όμορφη κοπέλα πρώτη;
Διαγωνισμός ομορφιάς δεν είναι θα μου πεις...
Αλλά θα σου πω, πως εγώ δεν θα πλήρωνα να πάω να τη δω την τύπισσα να τραγουδάει...
Άμα θέλω να την ακούσω την αγοράζω και σε CD...
Στη Eurovision, βλέπουμε κιόλας! (Euro-vision)
Τεσπα, μπράβο στη Μαρία που το σήκωσε, στην τελική, της έκανε και promotion ο δικός μας...
Yassou Maria, Yassou Maria, τώρα λέει αυτή Yassou Sarbel...


Άλλο γεγονός, άλλο γεγονός...
Προσπάθησα να κρατηθώ, αλλά τελικά δεν γίνεται...!!
Θα πω και δύο λογάκια για τις εκλογές... :D (ναι ξέρω, από μέσα σας λέτε "αλίμονο"!!!)
Λοιπόν, οι φετινές εκλογές είχαν πολύ χιούμορ..!!
Πουρνό πουρνό, μαζεύτηκαν τα "στελέχη" των παρατάξεων, για να πιάσουν δουλειά!
Η ΔΑΠ κατέβηκε τελευταία (όπως ήταν αναμενόμενο), χωρίς να σημαίνει πως δεν πήγε νωρίς!
Λαός στο κλασικό υπογειάκι της ΑΣΟΕΕ, συνθήματα, ιστορίες, αλλά ως εκεί.
Οι εκλογές ήταν θέμα ωρών, το τραπεζάκια τοποθετήθηκαν έξω από τις αίθουσες (μετά από πολύ ασυνεννοησία), όλοι πήραν θέσεις και περίμεναν!
Και σκάει μύτη ο κόσμος που ήρθε να ψηφίσει...
Και εκεί ξεκινάει το πανηγύρι!
Κάθε φορά που ερχόταν κάποιος να μου μιλήσει, τσοοοουυυυυυυπ!
Πετάγεται και ένας "εκπρόσωπος" άλλης παράταξης!
Άκουσα τα πάντα εκείνη τη μέρα!
Δεν με νοιάζει όμως, αξιοπρέπεια.
Αυτό το πράμα να βλέπουν τους άλλους σαν ψήφους δεν το μπορώ. Αντιθέτως με εκνευρίζει απίστευτα.
Μιλάω με μία κοπέλα που όλη τη χρονιά κάνουμε τρελή παρέα.
Ξαφνικά πετάγεται μία "κυρία" κατά τα άλλα και παίρνει τη κοπέλα από δίπλα μου.
Δεν με ένοιαζε.
Γυρνάει η φίλη μου και μου λέει πολλά, πάρα πολλά.
Ένα από αυτά που της είπε (αν έλεγε αλήθεια η φίλη μου, που δεν έχω λόγο να μην την πιστέψω) ήταν το "Καλά μιλάς με αυτόν;;; Δεν ξέρεις πως είναι στη ΔΑΠ;;;".
Η κοπέλα προφανώς το ήξερε, δεν κρύβομαι.
Η άλλη τι ζόρι τραβάει;
Με τα πολλά περνάει η μέρα, φτάνουμε στις καταμετρήσεις...
Πρώτη καταμετρήθηκε η Πληροφορική...
Κέρδισε η ΔΑΠ...
Και εκεί άρχισε άλλη πλάκα!
Η ΠΑΣΠ εμφανίζει ένα τύμπανο (ναι λες και είμαστε στο γήπεδο) και αρχίζουν να το χτυπάνε και να φωνάζουν να μη χαιρόμαστε, επειδή έρχεται η ΟΔΕ...
Και είναι αλήθεια πως στην ΟΔΕ η ΠΑΣΠ φέρνει τόσα άτομα που τη σχολή έχουν να τη δουν χρόνια (και δεκαετίες κάποιοι) που λες οκ, θα δούμε τι θα γίνει...
Πρώτο και δεύτερο έτος κερδίζει η ΠΑΣΠ, με μικρή διαφορά, πτυχία, η ΠΑΣΠ με 8 ψήφους...
Ναι, ναι κάτι δεν τους βγήκε... :D
Συνεχίζουν να χτυπάνε ταμπούρλα, βρίζουν, χειρονομούν, χαβαλές να γίνεται... :Ρ
Συνεχίζεται το ίδιο βιολί, μετράνε και τα άλλα τμήματα, κερδίζει η ΔΑΠ στο τέλος...
Ο χορός τους όμως συνεχίζεται!
Οκ, δεν καταλαβαίνουν από ήττες, αλλά το να συνεχίζουν να βρίζουν είναι το λιγότερο αστείο. (για να μην το πω αλλιώς...)
Όταν κατάλαβαν πως έχασαν έφυγαν... (αφού έκαναν μία βόλτα στη σχολή)
Την άλλη μέρα, ήταν η καλύτερη του μέσου φοιτητή.
Ούτε ανακοινώσεις στα αμφιθέατρα, ούτε τίποτα...
Μόνο που δεν είχαν μαζέψει οι καθαρίστριες...
Αυτά για τις μέρες των εκλογών...
Από βδομάδα θα κάνω και αξιολόγηση του αποτελέσματος.

Τα λέμε εν καιρώ παιδιά! (ελπίζω όλοι/ες να έρθετε Μύκονο!!!)

Ποιος πάει στα μπουζούκια;

Με αφορμή την εργατική Πρωτομαγιά, αλλά και τον Καρρά που πήγα προχτές, αποφάσισα να θέσω για συζήτηση το προαιώνιο (και καλά...) ερώτημα που ταλανίζει τους Έλληνες... :Ρ

Κλασική απορία, γνωστό παράδοξο της ελληνικής κοινωνίας:

Αφού εδώ και καιρό όλοι λέμε πως δεν έχουμε λεφτά, πως γίνεται και γεμίζουν κάθε βράδυ τα "κέντρα διασκεδάσεως";


Σε μαγαζιά που για να κάτσεις θες για ένα μπουκαλάκι 160 και 180€, σίγουρα δεν θα σου λείπουν και πολύ για να πας...


Και τα λουλούδια...

Τα γαρύφαλλα από τις κηδείες που λέει κι ο Ευαγγελάτος, έχουν 15 ευρωπουλάκια το πανεράκι.

Πηγαίντε σε οποιοδήποτε μαγαζί να δείτε πόσα λουλουδάκια ίπτανται πάνω από τα κεφάλια μας!


Δεν μπορεί όλοι όσοι γεμίζουν τα μπουζούκια να είναι μεγαλοεπιχειρηματίες, εκτός και αν έχουμε τόσο πολλούς πλουσίους στην Ελλάδα... :D


Μάλλον τελικά είχε δίκιο το μπόι που αύξησε 25% το ΑΕΠ...

Μάλλον οι Έλληνες έχουν πολλά λεφτά και μας δουλεύουν τα ΜΜΕ... :-)


Όπως και να έχει, νμζ πως οι "Τσιφτετέλληνες", υπάρχουν και θα υπάρχουν για πολύ καιρό ακόμα...!!!



Καλό μήνα, καλή Πρωτομαγιά, με τον καλό να τον πιάσετε, (το Μάη), καλή Μύκονο φίλοι συμφοιτητές, καλή επιτυχία στην παράταξη φίλοι ΔΑΠίτες... :)

Grand Prix Bahrain

Στο Grand Prix του Bahrain φάνηκε από το σάββατο οτι ο Alonso δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τις ferrari και τον Lewis Hamilton.Ο Felipe Massa πήρε την pole position με τον Hamilton να παίρνει την δεύτερη θέση (εδώ θα δανειστούμε την κλασσική ατάκα του σχολιαστή οτι "μόνο ο ίδιος ξέρει που και πόσο χρόνο έχασε") και τον kimi Raikkonen να παίρνει την τρίτη.Στον αγώνα οι mclaren έκαναν πάλι εκπληκτικές εκκινήσεις και ο Alonso βρέθηκε μπροστά από τον raikkonen και τον κράτησε πίσω του μέχρι να κάνουν pit stop.Ο Massa διατηρήθηκε άνετα πρώτος σε όλο τον αγώνα.Ο Lewis Hamilton πλέον κατέχει άλλο ένα ρεκόρ στην f1 γιατί είναι ο πρώτος οδηγός που έχει ανέβει στο podium και στους τρείς πρώτους αγώνες του.Στην βαθμολογία είναι από κοινού πρώτοι Raikkonen,Alonso,Hamilton.
Κατά τ'άλλα:
Οι BMW επιβεβαίωσαν οτι είναι η τρίτη καλύτερη ομάδα καταφέρνοντας να σπάσουν μάλιστα την κυριαρχία των ferrari,mclaren αφού ο Heidfeld τερμάτισε 4ος μπορστά από τον Alonso.Τα προβλήματα συνεχίζονται για την Renault που αγωνίζεται πλέον να μπεί στην οκτάδα.Ο αγώνας για την Redbull ήταν καλός μέχρι που εγκατέλειψαν και τα δύο μονοθέσια, ο coulthard από 21ος κατάφερε να ανέβει 11ος και ο webber πήγαινε αρκετά καλά.Η super aguri κατάφερε να βρεθεί πάλι μπροστά από τις honda με τον Davidson να πηγαίνει εξαιρετικά στα δοκιμαστικά.Οι toro rosso εγκατέλειψαν νωρίς τον αγώνα με τον speed να έχει μια επαφή και τον Liuzzi να έχει μηχανικά προβλήματα.
Οι spyker δεν ήταν άξιες λόγου....

Φιλοσοφικές αναζητήσεις, Νο 1: Βασικές Έννοιες

Φως και σκοτάδι, δύο έννοιες κατά πολλούς αντίθετες. Πολλές φορές σκεφτόμαστε αν είμαστε μαχητές του φωτός ή ιππότες του σκότους. Στο τέλος όμως κατανοούμε το πώς αυτές οι δύο έννοιες συνδέονται.
Η ουσία της ένωσης βρίσκεται στην εναλλαγή και στην αλληλοεπικάλυψη… Καθώς το φως αγκαλιάζει την ψυχή του ανθρώπου ο οποίος πλέει σε πελάγη ευτυχίας έρχεται το σκότος και την καταπίνει. Επιπλέον σε στιγμές δύσκολες που το «παιχνίδι» φαντάζει χαμένο ένα ευτυχές γεγονός αλλάζει την πορεία της ζωής μας και την θέτει σε τροχιά που ποιο πριν κανείς δεν θα μπορούσε να είχε φανταστεί. Σίγουρα κάποιος πολύ εύλογα θα αναρωτηθεί ότι αυτές οι συνεχείς εναλλαγές δεν είναι ψυχοφθόρες, ποιος έχει τα εφόδια να της αντιμετωπίσει, χωρίς να αυτή του η πράξη να του κοστίσει την αιωνιότητα…
Στην πραγματικότητα ο καθένας καλείται μέσα από τα γεγονότα της καθημερινής ζωής να αποκομίσει ότι τον χαροποιεί και να αποδεχθεί τον σκοτεινό του εαυτό. Τότε θα αναγνωρίσει το χάδι του πραγματικού ήλιου, τον οποίο θα αιχμαλωτίσει προκειμένου να του χαρίζει πάντα ζεστασιά και φως ακόμα και στην πιο σκοτεινή πράξη.
Προσοχή όμως γιατί στην διαδρομή υπάρχουν διαφόρων ειδών σπόροι σπαρμένοι στο δρόμο προκειμένου να σε οδηγήσουν στον τελικό σου προορισμό. Τους καλούς τους μαζεύεις και τους κρατάς γιατί στο τέλος θα καρποφορήσουν τα καλύτερα. Αντιθέτως οι υπόλοιποι σου βγάζουν μόνο ζιζάνια και βάτους.
Για αυτό έχε πίστη στο στόχο και ο δρόμος θα χαραχτεί μόνος του!

Πάσχα σε ελληνικό χωριό...

Επέστρεψα από τις διακοπές μου και αποφάσισα να γράψω κάποια γεγονότα που μου έμειναν από αυτό το διάστημα της απουσίας μου από την πρωτεύουσα.


α) Μεγάλη εβδομάδα = Νηστεία... ΚΑΙ ΚΑΛΑ...

Ναι, δεν τρώμε κρέας και τα ρέστα... Τι να το κάνεις όταν "σκάμε" στα μαλάκια...;;; Σκεπτόμενος πως είναι νηστεία, είχα την "αίσθηση του ανικανοποίητου στομαχιού", (δικής μου επινοήσεως έκφραση!) και όλο σκεφτόμουν πως στερούμαι κάτι και πεινούσα! Και επειδή δεν κάνει να τρώμε σοκολάτες, γλυκά και ιστορίες, και επειδή δεν μ'αρέσουν όλα αυτά τα πράσινα "υγιεινά" φαγώσιμα....... Το έριξα στα καλαμάρια και στα χταπόδια... Αλλά δεν έφαγα απλά, ΕΣΚΑΣΑ... Νηστεία σου λέει μετά... Αρρρρχχχχχ...ηγός!!! :D


β) Μεγάλη εβδομάδα = Εκκλησία... Αυτά είναι...

Σκάω μύτη στην εκκλησία του χωριού, με το που μπαίνω, γυρνάνε όλοι και κοιτάνε ποιος μπήκε... Τα βλέμματα μένουν πάνω μου, με επεξεργάζονται προσεκτικά από πάνω ως κάτω και ακούγεται και το κλασικό: "Τίνος είναι αυτός;"... Του πατέρα μου, εσύ τι ζόρι τραβάς; :P
Σκεφτόμουν αν φοράω κάτι τραβηγμένο, (ναι ναι, πρόσεχα στην εκκλησία τον πάτερ... :Ρ) μέχρι που μπήκε κάποιος άλλος. Τότε όλοι γύρισαν σε εκείνο και ξανάρχισαν τη διαδικασία... Και αυτό γινόταν με όλους... Και όσοι γνωρίζονταν, να σου οι χειραψίες και οι χαιρετούρες... Κατάνυξη...

Άλλα εκνευριστικά που συμβαίνουν στην εκκλησία: 1) Οι γέροι που "το παίζουν παράγοντες" στην εκκλησία και αρχίζουν: "καθήστε πιο εδώ", "κάντε χώρο από εκεί", "αφήστε τις μπροστινές θέσεις άδειες", "εδώ είναι πιασμένες" και τέτοια...
2) Οι γέροι/γριές που βρωμάνε: Αυτό είναι από τα χειρότερα...
3) Η ώρα της Θείας Κοινωνίας: Και εκεί γίνεται "ο χαμός"... Μικρά παιδιά να κλαίνε, γέροι να σπρώχνουν... Που πας κυρία μου; 1250 χρονών; Που βιάζεσαι; Έλεος πια... Να σε σπρώχνουν για να πάνε μπροστά να προλάβουν τι ακριβώς; Αφού κοινωνούν και μετά κάθονται απ'έξω και κουτσομπολεύουν... Δεν έχουν δουλειές να πεις πως αργούν σε κάτι...
4) Το "ντου" στα αντίδωρα: Αυτό είναι κλασικό...
5) Τα "παιδάκια": Τρέχουν από εδώ, τρέχουν από εκεί, κλαίνε, φωνάζουν... Δεν πειράζει. Και εγώ τα έκανα! Άφεση αμαρτιών...!! :Ρ


γ) Μεγάλη εβδομάδα κ' Εβδομάδα του Πάσχα = Επισκέψεις... Και στα χωριά, καμιά φορά απροειδοποίητες...

Κόσμος στο σπίτι από το πρωί ως το βράδυ... Ανακυκλώσιμος... Φύγε εσύ, έλα εσύ... Καλά τι να κάνουμε, το συνηθίζεις! (ευτυχώς μ'αρέσει να έχει κόσμο στο σπίτι...)


δ) Μεγάλη εβδομάδα = Αρνί και κοκορέτσι... Καλά να τα τρως, αλλά ποιος τα ετοιμάζει;

Για αυτό υπάρχουν οι γονείς! Και επειδή βρωμάει και όλο το σπίτι, οι ώρες προετοιμασίας προσφέρονται για καφέ (εκτός σπιτιού)!





Πολύ μαύρα ακούγονται όπως τα λέω, αλλά τι να κάνουμε; Αυτό είναι το Πάσχα, έτσι είναι και έτσι θα μείνει! (Ίσως να γράψω και ένα κείμενο για τις ωραίες στιγμές των διακοπών...)

Και του χρόνου!!!


Αααααα και παρεμπιπτόντως, Χριστός Ανέστη βρε...

"Ανάσταση", όχι "Σταύρωση"...

Και τώρα που ο ανοργάνωτος έφυγε για Πάσχα, ευκαιρία να γράψουμε ό,τι θέλουμε χωρίς λογοκρισία! Όχι ότι αντιμετωπίζουμε τέτοιο πρόβλημα... Άλλωστε, στόχος αυτού του blog είναι η ελευθερία έκφρασης και ιδεών.
Δεν θα το παίξω ούτε μαμά ούτε μπαμπάς, αλλά μέρες που είναι, καλό είναι να αναφέρουμε (για πολλοστή φορά) κάποια πράγματα σχετικά με το αλκοόλ και την οδήγηση. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι η Ελλάδα έχει μια "λατρεία" να σκοτώνει, με τη βοήθεια των τροχέων ατυχημάτων , τους περισσότερους πολίτες μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. Δυστυχώς, η οινοποσία βοηθάει πολύ προς αυτή την κατεύθυνση. Και επειδή ξέρω ότι όλοι σας το τσούζετε λιγάκι παραπάνω,
καλό θα ήταν να το σκεφτείτε διπλά πριν πιάσετε το τιμόνι, όταν το ποτό δεν σας αφήνει να ξεχωρίσετε ποια είναι η σούβλα και ποιο το αρνί! Όχι τόσο για το πιθανό πρόστιμο που θα αναγκαστείτε να πληρώσετε αν σας πιάσει η τσιμπίδα του νόμου(μιας και τέτοιες μέρες οι έλεγχοι της αστυνομίας εντατικοποιούνται), όσο για την ασφάλεια του εαυτού σας και των δικών σας αγαπημένων προσώπων. Θέλετε να τα πιείτε;; Με γεια σας, με χαρά σας! Και εγώ μαζί σας! Αλλά όταν το κάνετε, αφήστε το ρημάδι το τιμόνι... Αφού το ξέρετε: όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος! Η ελάχιστη κατανάλωση οινοπνεύματος μπορεί να επηρεάσει αποφασιστικά την ικανότητα σας στην οδήγηση. Δεν θέλει και πολύ να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του... Γι'αυτό, ποτό και οδήγηση, ποτέ μαζί!
Παρότι οι μέρες παρουσιάζουν μία χρήση ευκαιρία για κήρυγμα, θα σταματήσω εδώ. Καλύτερο θα ήταν να κάνει ο καθένας το προσωπικό του "κήρυγμα" στον εαυτό του. Και κάτι τελευταίο: οι μέρες αυτές προσφέρονται να κατανοήσουμε την αξία των συνανθρώπων μας. Αυτούς που τόσο εύκολα "σταυρώνουμε" και τόσο δύσκολα "ανασταίνουμε"... Να περάσετε όλοι καλά και να προσέχετε τον εαυτό σας. Τα λέμε από βδομάδα πάλι.

Καλό Πάσχα σε όλους!

Καλό Πάσχα!!!

Επειδή η χρονιά ως τώρα με κούρασε υπερβολικά, όλο μαθήματα, μαθήματα, μαθήματα, θα πάω διακοπές για καμιά βδομάδα...


Αφού δεν έμαθα τίποτα περί οικονομίας στην ΑΣΟΕΕ φέτος, ας πάω στα χωριά να μάθω κανένα έθιμο...


Μπορεί (που ξέρεις;) να μάθω να βάφω αυγά...
Ή να μάθω να σουβλίζω αρνί...
Στη τελική, μάθε τέχνη κι άστηνε... (κι αν πεινάσεις, τα βαμμένα αυγά τρώγονται...)


Οπότε, ας ασχοληθώ και με κάτι δημιουργικό...

(Κιτς εικόνα τροφή για κωμικοτραγικές σκέψεις: Φανταστείτε όσοι με ξέρετε να σουβλίζω αρνί και να ακούγονται κλαρίνα... Ναι και εγώ ανατρίχιασα!!!)


Το καλό για τους ελάχιστους αναγνώστες του Blog, (αφήστε να λέει το hit counter...), είναι πως για μία περίπου βδομάδα ο γράφων θα είναι χωρίς ίντερνετ, άρα θα διαβάζετε μόνο σοβαρές δημοσιεύσεις (από τους υπόλοιπους συντάκτες).


Λοιπόν γαϊδούρια μου, (γιατί θέλει γαϊδουρινή υπομονή για να συνεχίζετε να διαβάζετε δημοσιεύσεις μου... Ή να μου χρωστάτε λεφτά!!! Και αφού λεφτά δεν μου χρωστάει κανείς...), Καλό Πάσχα, καλή Ανάσταση, καλό σούβλισμα, καλά κρασιά, καλά μυαλά ΚΑΙ ΚΑΛΑ!!!
(ναι, ναι, καταριέστε την ώρα και τη στιγμή που ξεκινήσατε να το διαβάζετε... Χαχαχα... Και εγώ σας αγαπώ!!!)



Και ένα bonus video:

Ναρκωτικές ουσίες

Ένα από τα σοβαρότατα προβλήματα υγείας(ας το ονομάσουμε έτσι) που αντιμετωπίζουν πολλοί σήμερα, είναι ο εθισμός σε ναρκωτικές ουσίες. Ο ναρκωμανής στήνει μπροστά του ένα φράγμα, που τον εμποδίζει να δει τις προτεραιότητες που φυσιολογικά θα έπρεπε να έχει και σύμφωνα με αυτές να ενεργεί. Για αυτόν μόνη προτεραιότητα είναι η πρόσβαση στη ναρκωτική ουσία. Η ασθένεια αυτή θεραπεύεται δύσκολα αν και δεν είναι "ανίατη".

Η δυσκολία αυτή δεν έγκειται αποκλειστικά στην εξάρτηση από τη ναρκωτική ουσία καθεαυτού. Το βασικότερο πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι δεν βλέπουν την κατάστασή τους ως ασθένεια, οπότε αδυνατούν να συλλέξουν δυνάμεις για να την αντιμετωπίσουν. Επίσης, βασική είναι η έλλειψη στήριξης από το άμεσο περιβάλλον τους,αλλά και από τον ίδιο τους τον εαυτό, πράγματα τα οποία αποτελούν συνήθως και τους λόγους που στρέφονται προς το μονόδρομο των ναρκωτικών.

Πολλοί είναι οι λόγοι, για τους οποίους κάποιος μπορεί να οδηγηθεί προς στα ναρκωτικά. Θα προσπαθήσω να τους συνοψίσω σε ευρείες κατηγορίες. Πριν από αυτό,όμως, ας σημειώσω ότι η άγνοια του τύπου "Δε μπορούσα να φανταστώ πόσο κακό θα μου κάνουν" ή "Νόμιζα ότι μπορούσα να το ελέγξω", ιδιαίτερα στην εποχή μας, δε μπορεί να αποτελεί κάτι περισσότερο από μια φτηνή δικαιολογία.

Μια κατηγορία (νέων ως επί το πλείστον) είναι κάποιοι, που έχουν χάσει ή ποτέ δεν είχαν βρει το νόημα στη ζωή τους. Αυτοί "δε νοιάζονται" για το αν ζήσουν ή πεθάνουν. Το "νόημα" αυτό είναι κάτι αόριστο, όμως γίνεται εύκολα αντιληπτό στον καθένα όταν σκεφτεί πώς νιώθει μετά από μια μεγάλη απογοήτευση. Η οποιαδήποτε απογοήτευση(ερωτική, επαγγελματική, ο χαμός κάποιου αγαπημένου προσώπου κ.τ.λ.) εύκολα μας κάνει να σκεφτούμε:"Η ζωή μου δεν έχει νόημα πια". Αυτό όμως είναι αποτέλεσμα συναισθηματικής παρόρμησης, αφού πάντα υπάρχει κάτι άλλο που μας στηρίζει, απαλύνει τον πόνο και μας κρατά ζωντανούς. Όσοι όμως δε βρίσκουν αυτό το "κάτι άλλο" να τους στηρίξει, καταφεύγουν στην άμεση αυτοκτονία ή στη έμμεση, που είναι τα ναρκωτικά.

Το πιο βέβαιο στήριγμα για κάποιον είναι η οικογένεια. Έτσι περνάμε στη δεύτερη κατηγορία, αν μπορεί να ονομαστεί δεύτερη, καθώς αποτελεί σχεδόν αναπόσπαστο κομμάτι της πρώτης. Η πλειοψηφία των ναρκωμανών έχει μεγαλώσει σε άσχημο οικογενειακό περιβάλλον. Βέβαια, η έννοια "άσχημο" καθορίζεται από την ευαισθησία του καθενός. Για ένα υπερευαίσθητο άτομο, άσχημο οικογενειακό περιβάλλον μπορεί να θεωρηθεί η μονογονεϊκή οικογένεια, ενώ κάποιος άλλος μπορεί να έχει το σθένος να αντέξει φαινόμενα αλκοολισμού ή κακοποίησης.

Αυτό, λοιπόν, που τελικά είναι καθοριστικό είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Ο μόνος σίγουρος τρόπος να ανισταθεί σε όσα νομίζει ότι του υπόσχονται τα ναρκωτικά κάποιος, είναι η΄εσωτερική δύναμη, η οποία προέρχεται από την πίστη στον ίδιο του τον εαυτό. Χρειάζεται λίγοςς εγωισμός, ώστε να βάλει τη ζωή του πάνω από όλους και όλα. Ακόμη, χρειάζεται η ικανότητα να παραβλέπει όσα δυσχχεραίνουν τη ζωή του και να επικεντρώνεται σε αυτά που της δίνουν "νόημα", τα οποία είναι εντελώς διαφορετικά για το κάθε άτομο.

Υπάρχει, βέβαια, και η περίπτωση του ατόμου που βάζει προτεραιότητες, αλλά εξαιτίας της ανασφάλειάς του, προβαίνει σε ακρότητες. Συναντά κανείς ναρκωμανείς, που μπήκαν σε αυτή την πορεία προς το θάνατο με σκοπό να κάνουν "παρέες" και να γίνουν "αποδεκτοί". Παρέβλεψαν όμως το γεγονός ότι μόνος "φίλος" των ανθρώπων αυτών είναι η ναρκωτική ουσία και ,κατά συνέπεια, όσοι μπορούν να συμβάλλουν με κάθε τρόπο στην απόκτησή της. Αυτή η συμπεριφορά δείχνει ότι νιώθουν μόνοι και εγκαταλελειμένοι ακόμη και από τον ίδιο τους τον εαυτό, ο οποίος κανονικά πρέπει να είναι σε ετοιμότητα όταν όλα γύρω μας καταρέουν (άλλωστε κανείς και τίποτα δεν είναι υποχρεωμένο να μείνει δίπλα μας,είτε το έχουμε ανάγκη,είτε όχι)

Άλλωστε, είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι που καταφεύγουν στα ναρκωτικά είναι από τους πιο ευαίσθητους και "καλόψυχους". Αυτό όμως που οφείλει ο καθένας μας στον εαυτό του είναι να βρει δύναμη για να ζήσει...και ακόμα περισσότερο, να ζήσει αξιοπρεπώς. Μετά από λίγη σκέψη και πολλή ειλικρίνια (προς τον εαυτό μας...αυτή είναι η πιο δύσκολη) μπορούμε να βρούμε παρηγοριά και να αντλήσουμε δύναμη από έναν έρωτα, ένα φίλο, ένα αστέρι, μία ταινία, ένα βιβλίο, τον Axl Rose και τον Antony Kiedis. Αυτά δε "βλάπτουν σοβαρά την υγεία".

Δήλωση Ρόντμαν κατά του Wii...

Microsoft: Το Wii είναι για παιδιά
Αρχίσαμε… Πάνω λοιπόν που όλοι νομίζαμε ότι η Microsoft θεωρεί το Wii κάτι σαν «σύμμαχό» της στη «μάχη» ενάντια στη Sony, η κατάσταση φαίνεται να αλλάζει και το τοπίο αρχίζει να θυμίζει πιο έντονα console war. Είναι λοιπόν όντως το Wii για παιδιά όπως λέει η Microsoft;


Η παραπάνω δήλωση προέκυψε από τον Group Product Manager των Xbox και Xbox Live, Τζον Ρόντμαν, ο οποίος τόνισε χαρακτηριστικά: «Δεν θεωρούμε ότι ο καταναλωτής στον οποίο απευθύνεται το Wii είναι ίδιος με τον αντίστοιχο στον οποίο απευθύνεται το Xbox 360. Πιστεύουμε ότι μόλις ο χρήστης του Wii γίνει 14 χρονών, θα θελήσει κάτι άλλο (εννοώντας προφανώς το 360)». Είναι εμφανές ότι οι παραπάνω από ικανοποιητικές πωλήσεις του Wii επηρέασαν τη στάση της Microsoft, η οποία, μέσω του υψηλόβαθμου αυτού στελέχους της, έσπευσε να χαρακτηρίσει «παιδική» τη νέα κονσόλα της Nintendo. Το άμεσο μέλλον θα είναι καθοριστικό για τη διαμόρφωση της κατάστασης στην αγορά και περιμένουμε με αγωνία τις εξελίξεις και τις πιθανές νέες συμμαχίες/αψιμαχίες που θα προκύψουν.

Το παραπάνω αποτελεί παράθεση από είδηση που διάβασα στο www.gamesite.gr.

Εγώ επειδή είμαι κακός άνθρωπος όμως, γυρνάω το χρόνο λίγο πιο πίσω, τότε που μεγαλοστέλεχος της εταιρείας από το Redmond, έλεγε πως ο κόσμος θα αγοράσει ένα 360 και για δεύτερη κονσόλα ένα Wii... Μάλλον τότε φοβόντουσαν το PS3...
Μάλλον το Wii τους την έκανε όμως...

Δεν ξέρω κατά πόσο θα "ξαναπιάσει" τέτοια δήλωση. Παλιότερα, (σε προηγούμενη γενιά παιχνιδομηχανών), μία παρόμοια επίθεση προς κονσόλα της εταιρείας από το Κιότο ήταν κάτι παραπάνω από αποτελεσματική...

Υπάρχουν γενικά τα κόμπλεξ των "παιδικών" συστημάτων...

Ας μη ξεχνάμε εποχές που κόσμος είχε συγκεκριμένη κονσόλα και ντρεπόταν να το πει.

Γενικά πάντως, αυτές οι "δηλώσεις" έχουν πολύ πλάκα...

Όπως και να το κάνουμε,
το επιθετικό μάρκετινγκ,
πουλάει!!!

Η F1 ξεκίνησε!!!

Γεία σας,
Είναι το πρώτο μου post στο εκπληκτικό blog που δημιούργησε ο φίλος μας ο anorganwtos!

Σήμερα θα κάνουμε μια ανασκόπηση του πρώτου αγώνα του πρωταθλήματος formula1.

Φέτος έγιναν πολλές αλλαγές στου κανόνες της f1 και έφεραν αρκετές ανακατατάξεις στο grid αλλά θα αναφερθούμε σε αυτές σε άλλο post.

!!!!!!!!!!!!!!!!!Τελευταία είδηση:Η FIA καταργεί το traction control και καθιερώνει standard ECU ( ελληνιστί εγκέφαλος ) γιά όλες τις ομάδες!!!!!!!!!!!!!!!!

Ας αρχίσουμε από τις δυσάρεστες ειδήσεις.
Η ομάδα της honda απογοήτευσε καθώς δεν κατάφερε να να πάρει βαθμούς, η renault πήρε την 5η και 10η θέση με τον fisichella να κρατάει πίσω του τον massa ο οποίος ξεκίνησε από την τελευταία θέση λόγω προοληπτικής αλλαγής κινιτήρα.Ο kovalainen στο ντεμπούτο δεν πήγε άσχημα αλλά δεν φαίνεται οτι αντικαθιστά επάξια τον fernando alonso.Η ομάδα της spyker(η περσινή midland) όπως ήταν αναμενόμενο αρκέστηκε στις τελευταίες θέσεις αφού βρίσκεται σε φάση ανασυγκρότησης.Η toyota κατάφερε να πάρειτην 8η θέση και 1 βαθμό με τον ralf schumacher και τον trulli να ακολουθεί κατα πόδας(ο schumacher και ο trulli ήταν σε σχηματισμό σε όλη την διάρκεια του αγώνα) αλλά σίγουρα δεν θα είναι αυτή η χρονιά που θα αναδείξει τον Γιαπωνέζικο γίγαντα σε πρωταθλητή.Η redbull και η toro rosso είχαν απο μια εγκατάλειψη και τελικά τερμάτισε ο webber 13ος και ο Liuzzi 14ος.Αυτές οι 2 ομάδες δεν ήταν τόσο δυνατές όσο περίμεναν κάποιοι παρά τις μεταγραφές μηχανικών από την mclaren και την renault,να θυμίσουμε οτι μία ομάδα χρησιμοποιεί κινητήρα ferrari και η άλλη renault.Η williams δεν ήταν τελικά τοσο δυνατές όσο είχαν δείξει στα δοκιμαστικά του χειμώνα με τον rosberg να παίρνει 2 βαθμούς και τον wurz να εγκαταλείπει.Η bmw έδειξε στα δοκιμαστικά οτι έχει πολύ γρήγορο αυτοκίνητο αλλά είχαν σχετικά λίγα καύσιμα και χρησιμοποίησαν μαλακά λάστιχα,στον αγώνα ο heidfeld από την 3η θέση έπεσε στην 4η και έδειξε οτι είναι λίγο πίσω από την mclaren σε ταχύτητα.Η mclaren είχε μια καλή μέρα με τον Lewis Hamilton να κάνει ένα εκπληκτικό ντεμπούτο.O hamilton κατάφερε να κρατήσει πίσω του τον 2 φορές παγκόσμιο πρωταθλητή Fernando Alonso για αρκετούς γύρους αλλά τελικά τερμάτισε 3ος.Ήταν η πρώτη φορά απο το 1996 και τον Villeneuve που οδηγός στον πρώτο του αγώνα καταφέρνει να ανέβει στο βάθρο.Ο alonso με την mclaren του δεν έδειξε οτι μπορούσε να φτάσει την ferrari αφού ο ταχύτερος γύρος ηταν περισσότερο 1 δευτευρόλεπτο πιο αργός από αυτόν του raikkonen.Στην ferrari ο massa είχε πρόβλημα με τον κινητήρα του το Σάββατο και αναγκάστηκε να τον αλλάξει και ξεκίνησε τελευταίος αλλά κατάφερε να φτάσει μέχρι την 6η θέση.Ο raikkonen έκανε ένα ονειρεμένο ντεμπούτο κερδίζοντας τον πρώτο του αγώνα με την νέα ομάδα του και έδειξε οτι μπορεί να αντικαταστήσει τον Michael Schumacher.Ήταν η πρώτη φορά μετά το 1989 και τον nigel Mansell που οδηγός της ferrari κερδίζει στον πρώτο αγώνα του με τα κόκκινα χρώματα.Ο raikkonen είχε σχετικά εύκολη δουλειά,ξεκίνησε πρώτος και κρατήθηκε εκεί χωρίς να απειλειθεί σε κανένα σημείο του αγώνα και μάλιστα δήλωσε αλαζονικά μετά το τέλος του αγώνα οτι:"παραλίγο να κοιμηθώ".H ευχάριστη έκπληξη του αγώνα ήταν η super aguri που άν και έιναι στην ουσία δευτερη ομάδα της honda κατάφερε να πάρει την 12η θέση μπροστά από τις honda,αυτό το αποτέλεσμα είναι πολύ διαφορετικό από το περσινό που είχαμε συνηθίσει να την βλέπουμε στην τελευταία θέση αρκετούς γύρους πίσω από τους αλλους.Με τον επόμενο αγώνα να είναι στην Μαλαισία και να υπάρχει κενό τριών εβδομάδων ανάμεσα στους αγώνες αναμένουμε βήματα εξέλιξης απο τις ομάδες και ίσως έχουμε ανακατατάξεις στην κορυφή....

Ως τον επομενο αγώνα η το επόμενο post bye bye

Μέσα στο βαθύ... διαδίκτυο.

Πρόσφατα διάβασα αυτό στο tech.pathfinder.gr:

Ο αμερικανικός φορέας που επιβλέπει τη λειτουργία του Διαδικτύου απέρριψε εκ νέου την Παρασκευή την καθιέρωση διαδικτυακού τομέα «.xxx» για πορνογραφικούς δικτυακούς τόπους.

Και όμως, αν το επέτρεπαν, θα έκαναν καλό στους πολίτες...
Εξηγούμαι:
Πόσες προσπάθειες δεν έχουν γίνει κατά καιρούς για προστασία των παιδιών από ακατάλληλους ιστότοπους;
Στο μικρό μου μυαλουδάκι λοιπόν μου κάνει πολύ λογικό να βάλουν μία επιλογή στον εκάστοτε browser όπου θα κάνει block τα urls που λήγουν σε 3x και θα είμαστε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα...

Όμως η είδηση έχει και συνέχεια:

Η πρόταση συνάντησε αντιδράσεις από θρησκευτικές οργανώσεις στις ΗΠΑ, αλλά και από μέρος της βιομηχανίας πορνογραφικού περιεχομένου, που θεωρούσε ότι ο νέος τομέας δεν θα ωφελήσει τις επιχειρήσεις.

Είπα κι εγώ...

Παρεξήγηση ή απόπειρα φίμωσης μέλους φόρουμ;

Είμαι μέλος/διαχειριστής στο φόρουμ της Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. Α.Σ.Ο.Ε.Ε. και νομίζω πως κάτι που συνέβει αφορώντας ένα φίλο και "συν-συντάκτη" του εν λόγω φόρουμ (Thalis) πρέπει να σχολιαστεί και εδώ. Παραθέτω τμήμα από δημοσίευση που αφηγήται το γεγονός από τον ίδιο τον Thalis:
" Μετά τη ΓΣ, μετά από όλα τα συνθήματα που ακούστηκαν (δεν ήμουν εκεί σε όλα αυτά λόγω ενός απροόπτου) υπήρξαν κάποιες εντάσεις κάτω ανάμεσα σε ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, χωρίς να υπάρξει κάποιο επεισόδιο... Αφορμή αναζητήθηκε πολλές φορές... Μέχρι που κάποια στιγμή από κάποια άτομα της ΠΑΣΠ (2 για την ακρίβεια) ξεκίνησε το θέμα "Thalis". Αρχικά ρώτησαν τον υπεύθυνο της ΔΑΠ ΑΣΟΕΕ να τους δείξει ποιος είμαι... Φυσικά εκείνος τους απάντησε οτι δεν πρόκειται να με δείξει αλλά θέλοντας να σχολιάσει το όλο θέμα τους απάντησε "μήπως θέλετε να σας δώσω το τηλέφωνό του;". Μετά από λίγο ο 2ος της "παρέας" απευθυνόμενος στον έναν από τους υπευθύνους ΔΑΠ ΛΟΧΡΗ του λέει "εσύ είσαι Thalis;" Εκείνος του απάντησε οτι δεν ασχολείται καθόλου με τα φόρουμ αλλά ο πρώτος συνέχισε στο ίδιο βιολί λέγοντας του οτι αν έχει @@ να πάει εκεί να του πει μπροστά του αυτά που λέει στο φόρουμ, άρχισε να τον βρίζει και να τον απειλεί. Ο "Thalis" για την ασφάλειά του τραβήχτηκε λίγο πιο πίσω αλλά το άτομο της ΠΑΣΠ συνέχισε να ψάχνει αφορμή για να τον βρίζει και να τον προκαλεί... του έφταιξε μέχρι και το οτι κάποια στιγμή που τον πλησίασα και του είπα "γειά σου ρε Thali", γέλασε! Και ξεκίνησε να τον βρίζει επειδή γέλασε!!!

Μιλάμε για πράγματα ΤΡΑΓΙΚΑ...
Εντάξει, λένε οτι τους ενοχλούν αυτά που λέω...
Το καταλαβαίνω γιατί λέω πάντα τη γνώμη μου και αυτή δεν τους αρέσει...
Δεν τους αρέσει να αποκαλύπτονται τα ψέμματά τους...
Αντί όμως να έρθουν σε αυτό το φόρουμ ή στο δικό τους (μιας και γράφω και εκεί) και να ανοίξουν ένα θέμα να συζητήσουμε ότι θέλουν σαν σωστοί συνδικαλιστές, με επιχειρήματα, εκείνοι καταφεύγουν σε μεθόδους ΒΙΑΣ."

Λυπάμαι πραγματικά που τέτοια γεγονότα συμβαίνουν σε Πανεπιστημιακά Ιδρύματα...
Ήμουν και εγώ μπροστά στο γεγονός, όπως και υποστηρικτές όλων των παρατάξεων της σχολής, αφού έγινε μετά το τέλος της τελευταίας Γενικής Συνελεύσεως, στους χώρους όπου βρίσκονται τα γραφεία των παρατάξεων.
Ελπίζω το γεγονός να ήταν τυχαίο και να μην επαναληφθεί γιατί αυτά είναι εικόνες άλλων εποχών και όχι εικόνες Πανεπιστημίου του έτους 2007.
Τα σχόλια δικά σας.